tag:blogger.com,1999:blog-22897398286701507672012-02-16T17:30:36.379+05:30డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.comBlogger651100tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-3346156874673209892009-09-10T16:00:00.000+05:302009-09-10T16:00:00.584+05:30<span style="font-size:130%;">ఎప్పటికైనా ఖాళీ చేయక తప్పదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు చుట్టూ అల్లుకున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మమకార బంధాలను తెంచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చివరి క్షణంలో ఒంటరి ప్రయాణమూ తప్పదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ కోరికలెప్పుడూ ఇంతే!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆశల పల్లకి ఎక్కించి ఊరేగిస్తుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దూరాన్ని సమీపించే కొద్దీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విచారాన్ని మిగిల్చి విడిపోతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొసకు చేరిన ఆయువు దీపం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వత్తిని తడుముకుంటూ కొండెక్కుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక ఏ కోరికా వుండవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెళ్ళిన వాళ్ళ జ్ఞాపకాలతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెళ్ళబోయేవాళ్ళు దుఃఖమై కరుగుతుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్నీళ్ళమధ్య మళ్ళీ ఊరేగింపు మొదలవుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎప్పటికైనా తప్పనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకును మూటకట్టుకొని సిద్ధపడటమే మంచిది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృత్యువు ఎన్నడూ గాయపరచదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సుతారంగా ప్రాణాన్ని ముద్దెట్టుకుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొందిన అనుభూతులన్నీ మాయమై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ఆఖరి అనుభూతే అద్భుతమౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊపిరి పిట్టా! ఊపిరి పిట్టా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గూడు విడిచే ఘడియ వచ్చిందని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దిగులు పడతావెందుకు?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మరణం శాపం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పునర్జన్మకు రెక్కలు తొడిగేందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ జన్మ మిగిల్చిన చివరి పదం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(26.06.2001, రాత్రి 01:15)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఈ బ్లాగుకి ఇదే చివరి పాట..!!)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-334615687467320989?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-66952391708228483432009-09-07T16:00:00.002+05:302009-09-07T16:00:01.731+05:30<span style="font-size:130%;">మీరు చెవులు రిక్కరించి కూర్చోండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను గంధర్వుడిలా మారి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ కర్ణపుటల్లో గానామృతం నింపుతాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శ్రవణ పేయంగా మీ తలలు వూగేందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శృతి తప్పని స్వరతంత్రుల విన్యాసమౌతాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ మానసిక కల్లోలం ఉల్లాసంగా మారేందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అసలు కథ మధ్యలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉపకథల చమత్కారమౌతాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శివరాత్రులకో, నవరాత్రులకో తప్ప<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంకెప్పుడూ నేను గుర్తుకు రాక పోవచ్చు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా కన్రెప్పల వెనక కావేరి నదులుంటాయని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ మనస్సంద్రంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆలోచన కెరటమై కదిలి వుండకపోవచ్చు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జల్లెడగా మారిన ధోవతిని చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చకోర పక్షుల్లా కళ్ళు చిట్లించడం తప్ప<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా పేదరికంపై జాలి దుప్పటి కప్పలేని జడత్వం మీది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎముకలు కొరికే చలి రాత్రుల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చొక్క లేకుండా కథ చెప్పాలని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరంతా పట్టువదలని విక్రమార్కులైనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">'ఎనీమియా' కు ఆశ్రయంగా శ్రీరాన్ని ఒప్పగించాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాత్ర సౌలభ్యం కోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుక్కెడు మిరియాల పాలు ఇప్పించమన్నందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుడ్లురిమి చూసిన మీ అహంకారం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనసుపొరలను ఇంకా గుచ్చుతూనే వుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొంతులో జలుబు దాగున రాత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కథ శ్రావ్యంగా లేదని సాకుపెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పారితోషికం తగ్గించిన మీ అల్పబుద్ధి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని కథలుగా చెప్పినా తక్కువేనేమో!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరు 'వూ' కొట్టకున్నా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కథలు చెప్పి మెప్పించే అభాగ్యుడ్ని నేను తప్ప<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ప్రపంచంలో - ఇంకెవరున్నాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుడి ముంగిళ్ళలో, వీధి పందిళ్ళలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హరికథా శ్రవణ ఫలితంగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ పుచ్చు పుర్రెలకు పుణ్యాన్ని తాపడం చెయ్యడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కంచిలోని కథలన్నీ తెచ్చి చెప్పాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కానీ -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇవాళ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను బతుకు వ్యధను కథగా వినిపిస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ చెవులన్నీ బధిరత్వాన్ని ఆపాదించుకున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హరికథా సామ్రాట్టు వారసుణ్ణయినందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ధర్మసత్రం అరుగు నా అడ్రసును మోస్తోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ మితిమీరిన నిర్లక్ష్యానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాఫీ హోటళ్ళముందు, కళ్యాణ మంటపాల ముందు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపును చేతిలోకి జార్చుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">యాచకత్వాన్ని శిక్షగా అనుభవిస్తున్నాను<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ బాధల భాగవతారును చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ దాతృత్వం చిల్లరై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా దోసిట్లోకి జారిపడకపోయినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను మాత్రం ఆకలి పేగుల్ని శృతి చేసుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హరికథా సంకీర్తనతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ మోక్షానికి సోపానమౌతూనే వున్నాను!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6695239170822848343?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-1531503972738420362009-09-03T16:00:00.000+05:302009-09-03T16:00:00.617+05:30<span style="font-size:130%;">గొంతు తీగె తెగిపోయినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కరచాలనంలో విషాద స్తబ్దత<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పరామర్శలో పలకరింపులో నిశ్శబ్దం!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలం కనికరించదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృత్యువు పగనెవడూ తప్పించుకోలేడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆగిన గుండె కదలిక మళ్ళీ కదల్దు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మరణం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పునరావృతమయ్యే స్వప్నం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊపిరి తెగిపోయే చరమాంకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నెత్తురు గడ్డకట్టే దీనావస్థ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శ్వాస ఆగినప్పుడూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సమూహ దుఃఖం సముద్రాల్ని గడ్డ కట్టిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏడుపు శవయాత్రలో వెదజల్లబడుతున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్మృతి పత్రాల వెనుక అగ్నిని దహించే విషాదం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకు రాలాల్సిందే...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రవహించే వర్తమానంలో వెంటాడే మృత్యువు అనివార్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చావు చచ్చాక రాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మరణం మళ్ళీ మళ్ళీ పొందే అనుభూతి కాదు.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-153150397273842036?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-27175598269799241672009-08-31T16:00:00.000+05:302009-08-31T16:00:01.586+05:30<span style="font-size:130%;">ఆలోచనలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రిని కౌగలించుకోగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నీళ్ళల్లో నిద్రిస్తాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చేపా చేపా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా రెప్పలెత్తవూ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సంఘర్షణల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి నోరు విప్పగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెట్టుబెరడులో మూగబోతాను!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పిట్ట పిట్టా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాట నేరపవూ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిషి కోరిక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృగ దాహమవ్వగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అరణ్యంలోకి పరిగెడతాను !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అరణ్యమా అరణ్యమా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలో పచ్చదనాన్ని పూయవూ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలుష్యాల తాకిడికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేల గాయపడగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశంలోకి నడుస్తాను !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశమా ఆకాశమా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను మేఘాన్ని చేయవూ...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను ఏదో ఒకటి చేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ఎడారితనంలోంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారి ప్రకృతి జలాశయంలోకి విసిరెయ్యరూ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2717559826979924167?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-26249588345239027692009-08-27T16:00:00.000+05:302009-08-27T16:00:00.551+05:30<span style="font-size:130%;">కాలం ఒక గూఢాచారి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రి పగలుగా రూపాన్ని మార్చుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిరంతరాన్వేషణ సాగిస్తుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దిక్కుల మధ్య పరచుకున్న భూమి కాన్వాసు పై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొన్ని జీవితాలు విషాదంగా వొలికిపోతుంతయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ విషాదం ఏ గాయానిదో?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయానికి దయలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొరలు పొరలుగా చిట్లుతూ బతుకును భయపెడుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడ బ్రహ్మడి బతుకు ఈ గాయం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రంగు రంగుల భవిష్యత్తును<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జంధ్యప్పోగుతో ఉరితీసి చంపే చట్టాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వల్లకాటి దారిలోనూ కత్తులు పేర్చుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిరిగిన పంచెను జీవితంగా కప్పుకున్న విభూతి ముఖాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిగురునవ్వును మొలకెత్తడం మర్చిపోతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ కళ్ళు సముద్రాల్ని మోయ్యడానికే పుట్టాయేమో!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వడ్డించిన విస్తరిలాంటి ఆలయభూములు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చడీ చప్పుడు లేకుండా స్వాహా చేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎంగిలి మెతుకులు విసిరే ప్రభుత్వాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అర్చకత్వాన్ని యాచకత్వంగా మారుస్తాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మూల విరాట్టులు మౌనాన్ని వీడవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పూజారి శోకం గర్భగుడి దాటదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బ్రాహ్మడుగా పుట్టడం నేరమైన దేశంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొసదాకా బతుకు లాగటమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆవలి తీరం చేరేందుకు అవిటివాడు నదిని ఈదటమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అడుగడుగునా పేర్చిన నిచ్చెనలెక్కుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెనుకబడ్డ వాళ్ళాంతా ముందుకెళ్ళిపోయారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముందరివాడు మంత్రాల కింద నలిగి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెంక్కి రాలేక, ముందుకు పోలేక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుక్కి దూరమౌతున్నాడు!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2624958834523902769?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-65376772170038549612009-08-24T16:00:00.000+05:302009-08-24T16:00:00.523+05:30<span style="font-size:130%;">ఇద్దరం కలిసే వున్నాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మౌనంగానో, మాటలుగానో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒకర్నొకరం పలకరించుకుంటూనే వున్నాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హృదయాలే ఒక్కటవ్వట్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా అభిరుచికి ఆమె దూరంగా వుండటమో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమె ఆంతర్యానికి నేను దగ్గర కాలేకపోవడమో..<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కోరోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆమె మాటలు ముక్కలుగా విరిగిపోతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విడగొట్టడానికి వీల్లేని మాటలు నావి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆమె మాటలన్నీ మల్లెపూలలా ఏరుకుంటాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ మధ్య... కాలం వెంట పరిగెడుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొన్నాళ్ళు ఆమెకు ఎడబాటు కల్పించాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తిరిగి వచ్చి చూస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుమ్మమ్ముందు ఎదురుచూపుల కొత్త సందర్భం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆమె పెదాలపై చిరునవ్వు పండుతోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆమె మాటలు స్పష్టంగా, అర్థవంతంగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హృదయోల్లాస వ్యాఖానమంత సరళంగా -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక మల్లెపూలు ఏరాల్సిన అవసరంలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజమే... ఎవరన్నారో గానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దూరమై, మళ్ళీ దగ్గరయ్యాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొందే అనురాగమే అసలైన ప్రేమ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(26.12.2000, వేకువఝాము)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6537677217003854961?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-50602392028195263532009-08-20T16:00:00.000+05:302009-08-20T16:00:00.710+05:30<span style="font-size:130%;">ప్రతిరోజు ఇదే అనుభవం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొద్దువాలేలోపు గాయపడటం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రులు గాయాన్ని కన్నీళ్ళతో తడుముకోవడం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సన్నివేశ పునరావృత పరంపరలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొంతెత్తి ప్రశ్నిచే సందర్భముండదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రుతువులు భ్రమణ సూత్రాన్ని వల్లిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎదురు చూపుల నమ్మకంపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ద్రోహాన్ని సూదులుగా గుచ్చుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముఖాలు మౌనాన్ని తెరలు దించుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రాణం వూడిన తంత్రీ వాద్యాలవుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విరిగిన భుజాల మీంచి నడిచే విషాదం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సాముహిక దుఃఖమై స్రవిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉదయాలు గాయపడకుండా అడ్డుకోలేవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ రాత్రీ గాయానికి పూత మందు కాలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రతి రోజు ఇదే అనుభవం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పాత గాయాలను ఓదార్చుకుంటూ వెళ్ళి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ పొద్దువాలే లోపు గాయపడటం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రులు గాయాన్ని కన్నీళ్ళతో తుడుచుకోవటం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సుప్రభాతం విక్లీ 25.08.2001</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5060239202819526353?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-68929426014665487012009-08-17T16:00:00.001+05:302009-08-17T16:00:00.388+05:30<span style="font-size:130%;">ఈ రాత్రి నిశ్శబ్దంగా వుండదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెవిని తొలిచే కీచురాళ్ళ ధ్వని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆలోచనకు రెక్కలు తొడగకా మానదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పటికెన్ని ఆలోచనలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాజుబొమ్మల్లా పగిలి పోయాయో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">టార్చిలైటును ఆర్పివెలిగిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రిని పరిశోధిస్తున్న మిణుగురుకు తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పదునెక్కిన ఆలోచనల ముల్లుగర్రలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మానుతున్న గాయాలను మెల్కొల్పుతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాలు జ్ఞాపకమై సలిపినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హృదయంలో కత్తిదిగిన బాధ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అర్ధరాత్రి దాటాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కునుకుపట్టని కళ్ళు నేరేడు పళ్ళవుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నరాలు కాలుతున్న కరెంటు తీగలౌతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుడ్లగూబ గొంతు విని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చంద్రుడు మబ్బు దుప్పటి కప్పుకుంటాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను మాత్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాల లోయల్ని తొవ్వుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ మూడో ఝామునో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వప్నంతో నిద్రను వెలిగించుకుంటాను.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్లారి చూస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాలు జాడను కోల్పోయినట్టే అనిపిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అద్దానికి ముఖాన్ని చూపగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెక్కిలి మీద చారికై నిలిచిన జ్ఞాపకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ ఆలోచనల్నిరేపి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్నొక కన్నీటి శిబిరాన్ని చేస్తుంది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;">(విజేత దినపత్రిక, 18.03.2001)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6892942601466548701?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-103101507382691942009-08-13T16:00:00.001+05:302009-08-13T16:00:02.534+05:30<span style="font-size:130%;">దేవుడా!<br /><br />వేదాలను నేనే కనుగొన్నాను<br /><br />స్వరాలను నేనే సృష్టించాను<br /><br />యాగానికి నేనే ఆయువు పోశాను<br /><br />హోమ జ్వాలలో నేనే హవిస్సునయ్యాను<br /><br />నిన్ను దేవుడ్ని చేశాను, నేను దరిద్రాన్ని మోశాను<br /><br /><br /><br />ప్రభూ!<br /><br />అభిషేకాలతో నిన్ను శుభ్రపరిచాను<br /><br />అర్చనలతో నిన్ను అలంకరించాను<br /><br />నైవేద్యాలతో నిన్ను తృప్తిపరిచాను<br /><br />కల్యాణ వేడుకలతో ఊరేగించాను<br /><br />నువ్వు మోసం చేశావు, శోకం మిగిల్చావు<br /><br /><br /><br />భగవాన్!<br /><br />అష్టోత్తరాల్ని నేనే సమకూర్చాను<br /><br />సహస్రనామల్ని నేనే మాలగా గుచ్చాను<br /><br />షోడషోపచారాల్ని నేనే సిద్ధం చేశాను<br /><br />అట్టహాసంగా పట్టాభిషేకం జరిపించాను<br /><br />నిన్ను హృదయపీఠం పై నిల్చాను, నువ్వు గుండెల మీద తన్నావు<br /><br /><br /><br />స్వామీ!<br /><br />నిన్ను స్మరిస్తూనే బాధల్ని మోశాను<br /><br />నిన్ను ధానిస్తూనే కష్టాల్ని గడిపేశాను<br /><br />ఏ మబ్బురధంలో దాగున్నావు ప్రభూ!<br /><br />ఇప్పటికీ నేను నిరీక్షించే చకోరపక్షినే<br /><br />నువ్వు వానచినుకెప్పుడౌతావో మరి<br /><br /><br /><br />(12.1.2002, ఉదయం 9:40)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-10310150738269194?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-91957594512760634312009-08-10T16:00:00.000+05:302009-08-10T16:00:01.155+05:30<span style="font-size:130%;">ఇక్కడెవ్వరూ క్షేమంగా లేరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గోముఖ వ్యాఘ్రాల దాడిలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితం కన్నీటి సముద్రమైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నల్దిక్కులా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆవులించే మృత్యుముఖాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్రెప్పల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చూపుల్ని గాయపరిచే సంక్షోభం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొంతు నులిమే చీకట్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊపిరాడని ఉద్విగ్నస్థితి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీధి మలుపు నెత్తురు చారల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పాడెల్ని మోసుకెళ్ళిన పాద ముద్రలు...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వ్రణాన్ని చీల్చే సజీవ దహన వీచికలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడది రత్నగర్భ కానే కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శవాల్ని కడుపులో దాచుకున్న స్మశానం!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అడవులంతా భాష్పవాయువు వ్యాపిస్తోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడో కన్నపేగు మెలికలు తిరుగుతోంది...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిరునామ దొరకని ఎముకల గుట్టల్ని చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆగిపోయిన గుండె కదలికలు...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />నువ్వొచ్చే దారిలో ఎన్‌కౌంటర్లు పొంచి వుంటాయి!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కత్తుల బోనులుంటాయ్!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాటికి మోసే చేతులుంతయ్!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జాగ్రత్త సుమీ!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ పిడికిట్లోని వసంతాన్ని మాత్రం జారవిడవకు.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-9195759451276063431?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-43782961365021770232009-08-06T16:00:00.002+05:302009-08-06T16:00:00.434+05:30<p><span style="font-size:130%;">ఉన్నట్టుండి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆకాశం మేఘావృత ముఖాన్ని చూసుకోడానికి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">భూమిని జల దర్పణంగా మారుస్తుంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">పడగెత్తి నీటిసర్పం నాల్క మీద<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ప్రాణాలు పిప్పరుమెంటు బిళ్ళలౌతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కాయ కష్టం కంకులౌతున్న ఉదయాన<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">పంట ముఖంపై నీటి ముసుగు కప్పే ఉప్పెన<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మెతుకుల స్వప్నానికి గుండె కోత విధిస్తుంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎత్తుల్ని కొలిచే అంతస్థులు సైతం<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వరద నీటిలో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకుంటాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ప్రవాహోధృతికి నడుములు విరుచుకున్న వంతెనలు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నీళ్ళలో నానబెట్టిన గుగ్గిళ్ళౌతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">తీరం తాకని పడవలు ముక్కలై<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">చచ్చిన సొరచేపల్లా నీటిపై తేలుతుంటాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">పక్షులు వలయాలుగా కలియ తిరుగుతూ<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">జల ఖడ్గపు ఝుళిపింపుకు రెక్కలు తెగి కూలిపోతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వరద వేటుకు విరిగిన తరు సమూహం<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">చివరిసారి మొదళ్ళకు సాష్టాంగ పడుతుంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వడుపు తెలిసిన మలుపుల రాణి సుడుల కౌగిలిలో<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఉక్కిరి బిక్కిరిగా నలిగిన రాచవీధులు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">లోతు తెలియని కాల్వలౌతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ప్రతీరోజూ ప్రదక్షిణ మంత్రాన్ని ధ్వనించే బస్సులు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">డిపోల గూళ్ళలో ముడుచుకున్న చలి రాత్రుల పావురాళ్ళౌతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వాన దేవుడి అజీర్తి రోగానికి భూదేవికి పొట్టుబ్బుతుంది<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">***<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br />ఈ నీటి పడగ చితికి పోనూ...<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎండిన గొంతును కబళించే నాల్గు చినుకులతో తడపాల్సింది పోయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆయువును కబళించే జలగండంగా మారింది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వేనవేల కళేబరాల్ని మురికి పొట్టలో కుక్కుకొని<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">పరిసరాల్ని గుప్పుమనే శవాల వాసన చేసింది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు - వానంటే వొట్టి నీటి ప్రవాహమే కాదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గొంతు బిగించి నిలువునా ఊపిరి తెంపే నీటి మోకు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">శరీరాలను నిశబ్ద తీరాలకు తరలించే శవ పేటిక<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">***<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎప్పుడూ ఇంతే<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ ఆకాశమ్మీద నిప్పుల కుంపటి మొదలవ్వగానే<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వరద నీళ్ళు పారిపోతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కన్నీళ్ళు, కొన వూపిరి శబ్దాలు మాత్రం మిగిలిపోతాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">(2000 ఆగష్టు రాష్ట్రంలో వచ్చిన వరదలకు స్పందించి)<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి<br />10.09.2000</span></p><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-4378296136502177023?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-76829098389024763752009-08-03T16:00:00.000+05:302009-08-03T16:00:00.793+05:30<span style="font-size:130%;">మీరు అలాగే నవ్వుకోండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుక్కతిప్పుకోకుండా ఏడుపు నలాగే కొనసాగించండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏదీ నిజం కానప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నవ్వినా ఏడ్చినా ఒకటే కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బ్రతికున్నతనానికి గుర్తుగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరలాగే నిరర్థక సంభాషణ చెయ్యండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాట్లాడాల్సిందాన్ని మాట్లాడలేనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీతైనా, బూతైనా ఒకటే కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />నిలువునా విలువలు కూలుతున్నా సరే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గజ్జి కుక్కలాంటి వ్యవస్థకు సిగ్గుండదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రార్థనా మందిరాల ముందు మతంపై కాలు దువ్వి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వివాదాల్ని గొంతెత్తి పిలుస్తున్న మారణాయుధాల్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ చట్టమూ నిషేదించదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పగ తీర్చుకున్న కర్కశత్వం నవ్వుతూనే వుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గోడ మీద నినాదాలు రాసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అజ్ఞాతంలోకి పరుగెత్తే ఉడుకు రక్తాన్ని నమ్ముకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాని వెన్నెల కోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పల్లె అమాయకత్వం రెప్ప వాల్చని కన్నౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిండుగా ఖద్దరు కప్పుకున్న రౌడీయిజం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దొంగ గొంతుకతో అభివృద్ధిని వల్లించినందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొర్రెలు మూకుమ్మడిగా తలలూపుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నడివీధిలో జరిగిన దారుణ హత్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆత్మహత్యగా రుజువైనందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోర్టంతా చప్పట్ల హోరుతో మార్మోగుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రభుత్వ మొక గుడ్డెద్దు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీరుడి నిజాయితీ అవినీతిగా నిరూపించి, ఊపిరొదిలాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమర వీరుడి బహుమతి ప్రకటిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జరగరానిది జరుగుతోందని అందరికీ తెల్సు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అబద్ధం నిజమౌతోందని, నిజం అబద్ధమౌతోందనీ తేలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఐనా నిజంగా మారిన అబద్ధాన్నే గొంతులన్నీ సమర్షిస్తాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాని నవ్వును, లేని ఏడుపును నటిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మసి గుడ్డతో ముఖం తుడుచుకోవటం అలవాటైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజాన్ని నిజంగా చెప్పుకోవడంలో తప్పు లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ సమాజం ఒక పిచ్చాసుపత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆంధ్రప్రభ సచిత్రవార పత్రిక 26.04.1997</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7682909838902476375?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-68340779798600511462009-07-30T16:00:00.000+05:302009-07-30T16:00:00.812+05:30<span style="font-size:130%;">బతకాలి కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కరువు కుండకు పడ్డ చిల్లికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్క ముద్దైనా అడ్డుపెట్టాలి కదా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతకడం చావుగా మారినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ యజ్ఞోపవీతం, రెండో జన్మా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శిశిరాన్ని మూటగట్టే శాపాలే మరి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />తెల్లారగట్ల గుడిమైకులో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొంతు చిరిగిన మేల్కొల్పులమైనా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా బతుకుకు సుప్రభాతముండదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సాయం సంధ్యల్లో దీపాలమై వెలిగినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ దేవుళ్ళకూ మాపై దయచూపే తీరికుండదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా విజ్ఞపన పత్రాలు అందుకోగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాయకుల కళ్ళు చూపుల్ని కోల్పోతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా బాధోపనిషత్తు వినాలంటే చాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చట్టం చెవిలో కర్ణభేరి మాయమౌతుంది<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇన్నాళ్ళూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా నెత్తిన శఠకోపురం పెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దేవాలయ మాన్యాలను ధర్మకర్తలు భోంచేస్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెచ్చులూడిన ధ్వజస్థంభాల మౌనమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా ఫాలభాగంపై పంగనామం పెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కానుకలు కాజేస్తున్న కార్యనిర్వాహకుల ముందు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిర్లిప్తాన్ని ప్రదర్శించే ఉత్సవ విగ్రహాలమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మవారి నగలు అదృశ్యమైన రాత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ అనుమానం చండ్రకోలై మా వీపుల్ని చీరితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అవమానం శూలానికి గుచ్చబడ్డ మాడవ్య మునులమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రంగనాయకస్వామి రక్షకుడైన నేలపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా ఆడోళ్ళమానం మంట గలసినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు ఖాళీ చేసిన కన్నీటి నిర్వాసితులమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇవాళ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మేం అవమానాలకు చిరునామగాళ్ళం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆర్థికంగా చితికి ఆకలితో అణిగిపోతున్న వాళ్ళం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వృత్తికీ, ఉద్యోగాలకీ రెంటికీ చెడ్డ రేవళ్ళం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దర్శనమౌతున్నా నిదర్శనం ముఖ్యమనుకుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాలవారీగా ఆకలి పోటీలు పెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గెలిచిన వాళ్ళకే రిజర్వేషన్ బహుమతి ప్రకటించండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />అయ్యా! నాయకుల్లారా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మేమిప్పుడు అగ్రహారాలను అడగటం లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దేవాలయ మాన్యాలను మళ్ళీ తెచ్చిమ్మనటం లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కంకణాలడగటం లేదు. గండపెండేరాలడగటం లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా వెనుకబాటుతనం ముఖమ్మీద కూడా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్క రిజర్వేషన్ ముద్ర కొట్టించమంటున్నాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అందాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మేం అభిషేకాలమై స్రవించిపోతాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కర్పూరహారతులమై మండిపోతాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొట్ట నింపని పౌరోహిత్యాలమై కాలిపోతాం, కాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మేం గుండెమండిన పరుశురాములం కాకముందే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా బిడ్డల చీకటి భవిష్యత్తులోనైనా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్క వెలుగు శాసనం లిఖించిపోండి!?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(ప్రకృతి సాహితి, సెప్టెంబరు 2001)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6834077979860051146?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-9514544449186183202009-07-27T16:00:00.001+05:302009-07-27T16:00:00.579+05:30<span style="font-size:130%;">ఎవరి దుఃఖమైనా సరే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దుఃఖమన్నాక హృదయం కన్నీరుగానే కరుగుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దుఃఖానికి తడిలేకుండ చెయ్యడం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ మంత్రశక్తికీ సాధ్యపడని అసాధ్యమేనేమో!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ దుఃఖం వెనుక ఏ గాయముందో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయానికి ముందు ఏ దుఃఖం సిద్ధపడి వుందో!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భౌతికంగా గాయపడటమే దుఃఖమైతే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అది అప్రయత్నం కవచ్చు, అనివార్యమూ కావచ్చు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తల్లడిల్లే మానసిక గాయానికి మాత్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పుండులా సలిపే జ్ఞాపకమే హేతువు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకం గాయమౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాల జ్ఞాపకం దుఃఖమౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్రెప్పల కట్టల మధ్య సుడులు తిరుగుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నదిలా ఎగసిపడే దుఃఖం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రహస్యంగా మనసు దరిని కోసేస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోసెయ్యడం కొసకు చేరగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అదాటున బతుకుదారం తెంచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆత్మను గాలిపటంలా ఎగరేసుకొంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దుఃఖంతోనే పైకెళ్ళిపోతాం మనం<br /><br />శూన్యమూ ఒక దుఃఖావరణమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని దుఃఖాలు కలిస్తే ఈ శూన్యం ఏర్పడిందో!<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">వాడెవడో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకర్షణ శక్తి భూమికే వుందన్నాడు కానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశానికీ అయస్కాంత శక్తి వుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేకుంటే, యిన్ని ప్రాణాల్ని ఎట్లా లాగేసుకుంటుందీ!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-951454444918618320?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-38194779966277747112009-07-23T16:00:00.001+05:302009-07-23T16:00:00.781+05:30<span style="font-size:130%;">శరీరంలోంచి ఒక్కక బొట్టు రాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గది నిండిపోతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తలుపు తెరచి ఎవరూ లోనికి రారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గది బయట గాలి గడ్డకడుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తీరంతో కరచాలనం చేయకముందే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి మధ్యలో నావ మునుగుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెరచాపలు ఆదుకోవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చుక్కాని చూపులేని గుడ్డిదవుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చుక్కలు చుక్కలుగా జారుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశం జాలిగా ఏడుస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెలుగుతున్న విషాదం మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాలు నడుస్తూనే వుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిశబ్దాన్ని వెంటపెట్టుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దిగంబరంగా వెనకాలే నడిచొస్తుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయానికి ప్రవహించడం తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గడ్డకట్టిన దేహంపై ఘనీభవించడమూ తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయానికి పరిమితి లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కోసారి మనసు మీద మానని పుండవుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆలోచనలేవీ బరువు దించవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శరీరాన్ని మడత పెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాన్ని గాయపరచటమే పరిష్కారం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజానికి ఏ పరిష్కారమూ ముగింపు కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముగిసిందల్లా పరిష్కారమూ కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అట్నుంచి ఇటు - ఇట్నుంచి అటు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలమొక్కటే వంతెన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ వంతెన అంచుల పైన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని ఆత్మలు అదృశ్యమయ్యాయో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని అడుగులు పాదముద్రల్ని చెరుపుకున్నాయో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చరిత్ర పూడికను తీయలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి దస్తావేజు మీది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అవశేషాలన్నీ మ్యూజియం చేరవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నడిచే అడుగుల వెనుక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక నీడ వెంటాడుతూనే వుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;">జీవితం ఒక లాంతరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తన కింద దాగిన రహస్యాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్నడూ ప్రమాదంగా పసిగట్టలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />ఆదివారం విజేత<br />01.04.2001</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3819477996627774711?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-89264151428470646532009-07-20T04:00:00.001+05:302009-07-20T05:58:22.301+05:30<span style="font-size:130%;">మనసు పొరల్లోంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాలన్నీ</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">దట్టంగా మొలుచుకొస్తాయి<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాల్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తిరగేసినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాలు బయటపడతాయి<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాలతో మాట్లాడినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అనుభవాలు గుర్తుకొస్తాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />గుర్తు అంటేనే... జ్ఞాపకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకం అంటేనే గాయం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాలు నన్ను చదువుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను గాయాల్ని తడుముకుంటూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-8926415142847064653?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-29228023175035014752009-07-16T04:00:00.002+05:302009-07-16T20:49:30.280+05:30<span style="font-size:130%;">చావని అహంకారంతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్లపంచా శిల్కులాల్చీ తొడుకున్నానే కాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజానికి నాదీ ఆకలి అగ్నికీలల్లో దహించుకుపోతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృత్యుకోరలకి చిక్కిన ఖాళీకడుపే...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అగ్రకులం నాదన్నది, కడుపు నిండిన వాణ్నన్నది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ మునుపు కాలం నాటి మాట<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజమే!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గంటకొక యజ్ఞం జరిగిన రోజుల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను పంచముడని పరిహసించి, పంచలోకి రానివ్వనిదీ,<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను ఊరికి, వాడకి, పల్లెకి కాకుండా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">యేటిలోకి తొక్కేసిందీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అంతా నిజమే !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />అరుంధతి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ఇంటి కోడలైన రోజే వరసలు కలుపుకన్నవాళ్ళం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కుల కవి పాదానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా తాత గండపెండేరం తొడిగినరోజునే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బంధుత్వాన్ని పెంచుకున్నవాళ్ళం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీతో కల్సి నడవాలని నే తొందర పడ్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా మీద ఇంకా ఆరని ద్వేషమెందుకు...?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిష్టూర మనిపించినా నిజం చెప్పక తప్పట్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయత్రి సాక్షిగా నాదీ చినిగిన బతుకే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపు నిండని వాడెవడైనా దళితుడే...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండె పట్టని బాధ నాకూ ఉంది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపు నిండని శ్రాద్దాలు పెట్టుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంత్రాన్ని నమ్ముకున్న వారసత్వం నాది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్టేషన్‌లో రైలాగ్గానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"అపరకర్మలు చేయిస్తారా బాబుగారూ" అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రయాణికుల్ని చుట్టుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని అవహేళనల్ని బాధతో భరించానో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా జీవితాన్ని కాటేసిన తెల్లతాచుకు తెలుసు...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిరిగిన పంచె, మాసిన తువ్వాలు ఉతుక్కోడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మారుపంచలేని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాగ్రపేదరికం నాది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ శ్రాద్దాల రేవులో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని ఉదయాలు కన్నీటిచుక్కలై ఇంకిపోయాయో...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను చదువును నిర్లక్ష్యం చేసిన రోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"మాదిగోడిలా నువ్వూ చెప్పులు కుట్టుకు బ్రతకాల్సొస్తుంద"ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను తిట్టడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తాతయ్య నీ కులాన్ని అడ్డుపెట్టుకున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండె పగిలి ఎన్ని చెరువులై చెక్కిళ్ళమీదికి జరిందో..<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను బయట నిలబెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వు కుట్టిన తోలుచెప్పుల ముఖాన పసుపునీళ్ళు చల్లి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంట్లోకి తీసుకెళ్ళినప్పుడే నాకర్థమైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పశువుకంటే మనిషే ఇంకా వెంకబడి ఉన్నాడని..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యాన్ని వెంటేసుకుని బడికెళ్ళినరోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిద్దర్నీ వేరువేరు బెంచీలమీద ఎందుక్కూర్చోబెట్టారో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను ప్రేమగా ముద్దుపెట్టుకున్న మాష్టారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్నెందుకు చీదరించి దూరంగా పొమ్మన్నాడో -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇద్దరమూ పాఠము ఒప్పగించకున్నా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"గొడ్డుమాంసం తినేవాడివి నీకు చదువెందుకురా" అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను మాత్రమే పలకతో కొట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎందుకు తల బొప్పికట్టించాడో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకప్పుడర్ధంకాలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ చేతికి అందే అదృష్టం పుస్తకానికి వుండుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బహుశా నువ్వే నాకంటే బాగా చదివుకునుందేవాడివి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీతో కలిసి ఆడుకోవాలని ఆరాటపడ్డవాణ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సగం కూలిన మీ గుడిసెలో కూర్చుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కంచంలో అంబలి పంచుకోవాల్నై ఉబలాటపడ్డవాణ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వయసు పెరిగేకొద్దీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకూ నీకు మధ్య పెరుగుతున్న ఎడబాటు తెల్సింది...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను అస్పృశ్యుడ్ని చేసిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ శాస్త్ర గ్రంధాలూ, వేదపఠనాలూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇవేవి అక్కర్లేదు నాకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిషిగా బతకడానికి కాసింత మనిషితనం కావాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజనికి ఇప్పుడూ నేనూ -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలాంటి ప్రతి ఆకలి జీవీ దళితుడే...! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2922802317503501475?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-35140888891113897692009-07-13T04:00:00.000+05:302009-07-13T04:00:00.480+05:30నేను పుట్టింది మొదలు<br /><br />ఈ దుఃఖం అజ్ఞాత శత్రువై వెంటాడుతూనే ఉంది!<br /><br />ఆశల్ని మీటుకుంటూ<br /><br />వెన్నెల వసంతాన్ని స్వప్నించి, స్వప్నించీ<br /><br />నిరాశల ఊపిరి సెగల మధ్య<br /><br />దగ్ధానుభూతికి లోనౌతాను !<br /><br /><br />***<br /><br /><br /><br />అమ్మ ఒడిలో<br /><br />వెండిగిన్నె పాలబువ్వ గోరుముద్దలకు, ప్రేమ ముద్దులకూ,<br /><br />నాన్న వీపు నెక్కి<br /><br />'చెల్ చెల్ గుర్రం - చెలాకి గుర్రం' ఆటల సరదాలకూ<br /><br />కుప్పతొట్టి సాక్షిగా పెట్టి పుట్టని జీవితం నాది..!<br /><br />మీ లాగా<br /><br />నా బాల్యం బంగారు మొలతాడు కాదు<br /><br />ముఫ్పై వసంతాలు విరబూసినా<br /><br />మూడుముళ్ళకు నోచుకోని అక్కబోసి మెడను<br /><br />ఉరితాడు కౌగలించుకున్న కన్నీటి దృశ్యం నా బాల్యం...!<br /><br />మీరనుకున్నట్టి నా యౌవ్వనం<br /><br />ఇందిరాపార్కు గుబురు పొదలమధ్య<br /><br />వెచ్చని కౌగిళ్ళపరువపు గుబాళింపు కాదు<br /><br />పగబట్టిన ఎన్‌కౌంటర్ నీడలో<br /><br />గురి తప్పని తూటాకు బలైన తమ్ముడి శవాన్ని<br /><br />కాటికి చేర్చేందుకు దారిచూపిన నిప్పుకుండ నా యవ్వనం<br /><br /><br /><br />***<br /><br /><br /><br />రెప్ప విప్పింది మొదలు<br /><br />కంటి గూట్లోంచి ఎన్ని కన్నీటి పిట్టల్ని జారవిడిచానో<br /><br /><br />చిట్లిన జ్ఞాపకాల గాజు ముక్కలకు తెలుసు..!<br /><br />ఈ ఎండిన గుండెను<br /><br />ఏ మేఘ శకలమూ చినుకు వేళ్ళతో స్పృశించదు...<br /><br />ఎడారి అనుభవాల మధ్య<br /><br />ప్రశ్నార్థకమైన శేష జీవితాన్ని భుజాలకెత్తుకుని<br /><br />ఇసుక గుండెలోని తడిని పరితపిస్తూ<br /><br />నా దేహాన్నంతా చూపుగా మార్చుకున్నాను!<br /><br />కాలిపోతున్న రాత్రింబవళ్ళ మధ్య<br /><br />శూన్యాన్ని శోదిస్తున్న ఓ ఖర్జూర వృక్షమా ! ఇక్కడెక్కడా<br /><br />పక్షుల జాడ కంపించదేం...!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3514088889111389769?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-68730964763505902162009-07-09T16:00:00.002+05:302009-07-09T16:00:01.088+05:30<span style="font-size:130%;">రంపం పొట్టులా<br /><br />క్షణాలు రాలిపోయే వేళ...<br /><br />నేను<br /><br />నిశ్శబ్దంగా విస్తరించుకుంటాను<br /><br />జ్ఞాపకాలు కెరటాలై<br /><br />ఒడ్డును ఢీకొన్నప్పుడల్లా<br /><br />హృదయం చెదిరిపోతూనే ఉంటుంది<br /><br />రెప్పల మధ్య<br /><br />ఆశల్ని దాచాలనే ప్రయత్నం<br /><br />ఎప్పుడూ<br /><br />నీటి మీద గీసిన గీతే!<br /><br />అవునూ...?<br /><br />ఆకురాలిన చెట్టును అసహ్యించుకుంటూ<br /><br />పక్షులు వలస వెళ్ళిపోతున్నాయేంటి?<br /><br />ఎండిపోతున్న చెరువుకు భయపడి<br /><br />చేపలు బిత్తరపోతున్నాయేంటి ?<br /><br />వసంతమూ -<br /><br />వర్షమూ -<br /><br />ఎటు తప్పిపోయాయి !<br /><br />ఇక్కడ స్వప్నలన్నీ<br /><br />ఏ మౌన ప్రవాహంలో పడి<br /><br />కొట్టుకుపోయాయి...?!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6873096476350590216?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-52695119741478069652009-07-06T16:00:00.000+05:302009-07-06T16:00:01.170+05:30<span style="font-size:130%;">ఎన్నాళ్ళనుంచో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎదురైనప్పుడల్లా సంభాషించుకొంటూనే వున్నాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాటలు మాటలుగా విరిగిపోతూనే వున్నాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడిలేని మాటలు కదా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాటలన్నీ ఎండుటాకుల్లా రాలిపోతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హృదయాన్ని తాకకుండానే పారిపోతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎంత మాట్లాడినా ఏం ప్రయోజనం?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భావనికి తగ్గట్టు మాటలు కలవడం లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పదాలు ముక్కలు ముక్కలుగ చెదిరి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్వారీ ధ్వనుల సంకేతాలౌతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనసుకందని సంభాషణంతా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వొఠ్ఠి మాటల గారడీలా వుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మానవత్వము, మంచితనమూ మినహా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మిగిలినవన్నీ మాటలై దొర్లుతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ అర్థరహిత శబ్దాలకు అనువాదకులుంటే బాగుండు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చుట్టుముట్టిన పెడార్థాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రతిరోజూ ఆత్మహత్యకు గురౌతున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాటలకు తెరదించడమే సమంజసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సంభాషణ సంశయాన్ని మిగిలిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సవాలక్ష సందేహాలకు కారణమౌతున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనం మాట్లాడుకోకుండా వుండటమే మంచిది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేపటి బోసి నవ్వుల లేత పెదాలపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పరిశుద్ధ పదాలు పుష్పించడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక దీర్ఘకాల నిశ్శబ్దం పాటించడం మంచిది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిశ్శబ్దం స్తబ్దత కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శబ్ద జాగారానికి సరికొత్త కొనసాగింపు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శిశిరంలో మాటలు రాల్చుకున్న చెట్టు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేద పదాల చిరుగు తొడిగేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మౌనం తర్వాతే కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(ఆదివారం ప్రజాశక్తి, 08.04.2001)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5269511974147806965?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-6370098247586461712009-07-02T16:00:00.003+05:302009-07-16T20:47:43.295+05:30<p><span style="font-size:130%;">నిజమే !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">బాధ నాదైనప్పుడు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అది నిజమో కాదో నీకెలా అర్థమౌతుంది !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆకలి అగ్నికీలల్లో దహించుకు పోతున్నా<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అహంకారాన్ని వదులుకోలేని సంస్కృతి మీదే కదా<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నేనూ ధ్వజమెత్తింది !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">తర తరాల చరిత్ర పరిణామ క్రమంలో<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఉద్యమమెప్పుడూ నాగరాజు కోరల్లో నీరు కారలేదు !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">***<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మారుతున్న కాలంతోపాటు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కొత్తనడకనీ నేర్చుకోవాలి తమ్ముడూ !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నీ నడకని విరుస్తున్న వాళ్ళ<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నడ్డి విరగ్గొడదామనే నేనంటున్నది...<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కుల మంటల్లో వూళ్ళని మసిచేసి<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కాలువల్లో శవాల చిరునామాల్ని తొక్కేసిన<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కండకావరం ముఖమ్మీద<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎవరైనాసరే, కాండ్రించి ఉమ్మాల్సిందే !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ముద్దుకృష్ణ మతాహంకార సంకలనంలో లేనంత మాత్రాన<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మహాకవి వైతాళికుడు కాకుండా పోతాడా ?<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నీకు నాకూ మధ్య ద్వేషమే లేదిక !<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కరిగి కన్నీరైన గుండెల్ని పరామర్శించి<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మన మధ్య పెరిగిన శతాబ్దాల అగాధాల్ని పూడ్చుదాం<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మనిషిగా బ్రతకడానికి<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇద్దరం కలిపే నడుద్దాం రారా! తమ్ముడా!<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గుండెల్నిండా ప్రేమ నింపుకుని<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు బయలుదేరింది నీ ఇంటికే!<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నీతో కలిసి ఉద్యమించడానికి<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గొడ్డుమాంసంతో అన్నమే పెట్టక్కర్లేదు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నాకీ గోంగూర పచ్చడే చాలు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అల్లుకున్న అభిమానంతో<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గ్లాసుడు మంచినీళ్ళిస్తే చాలు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అయినా<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు ఏ తిండి తినాలనేది ప్రశ్న కాదు<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఏ తిండి లేని వాడే ప్రశ్న...<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /><br />(పగడాల నాగేందర్‌కి)</span></p><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-637009824758646171?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-31351693970240144482009-06-29T16:00:00.001+05:302009-06-29T16:00:02.894+05:30<span style="font-size:130%;">మిరెప్పుడైనా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి పాటలు విన్నారా?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అశ్రుకణాల్ని చూశారా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేత దుఃఖాన్ని పలకరించారా?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పలరాతి సౌధాల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితాన్ని ఉయ్యాలలూపుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సుఖాల ముసుగుల్లోంచి దుఃఖాల్ని ప్రదర్శించేవాళ్ళు కదా !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దయచేసి వీళ్ళ బాల్యాన్ని గాయపరచకండి !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీళ్ళసలే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి రాల్చిన మొక్కలెరుగని పువ్వులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అక్టోబరు రెండోరోజో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆగష్టు పదిహేనోనాడో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నలగని ఖద్దరు టోపీలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పేపర్లలో ఫొటోలకోసం పంచే బన్నుముక్కలే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ఆకలి కడుపులకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒకింత ఊరటనిచ్చే పరమాన్నాలౌతాయి !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మత్తుతెలియని రాత్రుల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విశృంఖల కౌగిళ్ళ మధ్య నలిగిన మల్లెపూలూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీళ్ళ చిరునామాలు చెప్పలేవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊహ పెరిగేకొద్దీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భవిష్యత్తును చంపే ఆలోచనల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీళ్ళ బ్రతుక్కి దారేదీ?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రైల్వేప్లాట్‌ఫారాల్లోనూ, బస్టాండుల్లోనూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పలక ఫోటోలై వేలాడాల్సిందేనా?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చరిత్ర తిప్పితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇలాంటి వెలుగు పూలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సంఘం పొత్తిళ్ళలో బహిస్కరణలెన్నో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చేతికున్న వేళ్ళేం చెబుతాయి!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వగతాల నేపధ్యంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమావాస్య కరిగించిన స్వప్న పత్రాలివి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కనుబొమ్మలమధ్య ఉదయించే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ సందిగ్ధ సంధ్యలకు సమాధానమేదీ...?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎక్కడో కేర్ మంటున్న శిశువు తొలి ఏడుపు...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ కర్ణుడెవ్వడో...?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3135169397024014448?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-10896432303212152302009-06-25T16:00:00.000+05:302009-06-25T16:00:00.972+05:30<span style="font-size:130%;">అప్పుడు మంటకి అర్థం వేరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">యంత్రాలూ వ్యూహాలు అపహాస్యానికి గురై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిషి మేధస్సు అపనత పతాకమైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అగ్నిని దహించే బ్లో-అవుట్ ముందు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సూర్యుడు ఓడిపోయిన సైనికుడై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మబ్బుల పరదాల వెనుక ముఖాన్ని దాచుకున్నాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొగ మంటల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పచ్చదనం కోల్పోయిన కొబ్బరి చెట్లు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశాని కంటించిన అస్థిపంజరాల్లా ఉన్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గూడు కాలిన పక్షులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గమ్యాన్ని వెదుక్కుంటూ మౌనంగా వలస పోతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంటలు ప్రతి ఫలించే పంటకాల్వ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కళింగ యుద్ధానంతర రక్తపుటేరులా ఉంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజానికి ఈ బ్లో-అవుట్<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భూమ్యాకాశాలను కలిపే అగ్ని స్తంభంలా వుంది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంట్ మనిషికెప్పూడూ శత్రువే !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ దేశంలో మంటల్లేని దెప్పుడు..?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాలు మంటలై -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మతాలు మంటలై -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకలి కడుపులు మంటలై -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శతాబ్దాల తరబడి దహిస్తూనే ఉన్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంటలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా పుట్టుకకీ చావుకీ మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు తాడును పేనుతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మమ్మల్ని జంతువుల్ని చేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రింగ్ మాస్టర్లయి ఆడిస్తున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంటలు మాకేం కొత్తకాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాకపోతే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు బాధంతా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు ఖాళీ చేసిన పత్రి నిర్వాసితుడి గుండే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక మండుతున్న బ్లో-అవుట్ అయిందనే..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(జనవరి 20, పాశర్లపూడి బ్లో-అవుట్ దృశ్యం చూశాక)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-1089643230321215230?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-57336014914609237002009-06-22T16:00:00.001+05:302009-06-22T16:00:02.395+05:30<span style="font-size:130%;">వీధి యిరుకవుతోంది!<br /><br />ముక్కలుగా తెగుతూ ఉనికిని కోల్పోతున్న వీధి<br /><br />ప్రతిక్షణం నన్ను కలవరపెడుతోంది<br /><br /><br /><br />రెప్పవిప్పగానే మర్చిపోవడానికి వీధి కల కాదు కదా!<br /><br />ఇది మనసును అల్లుకున్న జ్ఞాపకం తీగ<br /><br /><br /><br />ఈ వీధి<br /><br />వేనవేల ఉద్యమాలను భుజాల కెత్తుకొని<br /><br />నినాదాల ప్రతిధ్వనులతో ఊరేగించింది<br /><br />తిరుగుబాటు పాటల మధ్య ఎత్తిన పిడికిలై<br /><br />అధికార దురహంకారానికి చెమటలు పట్టించింది<br /><br /><br /><br />రాత్రి నిద్రకు దూరమైన నాటక రంగస్థలమై<br /><br />పోరాట పద్యాల్ని గొంతెత్తి పాడింది<br /><br />మనుషుల మధో, మనసుల మధో అగాధం ఏర్పడ్డప్పుడు<br /><br />పల్లెకూ పట్నానికి వీడని దోస్తీ కుదిర్చింది<br /><br /><br /><br />ఈ వీధి చిన్నప్పటి నా పెద్దబాల శిక్ష<br /><br />ఎన్నెన్నో అనుభవాల పాఠాలు నేర్పించి<br /><br />నా కోసం గారడై, కనికట్టై, పిచ్చుకుంట్లకథై<br /><br />చక్కభజనై, తోలుబొమ్మలాటై, అదై, ఇదై, ఏదేదో ఐ<br /><br />గుండెపట్టని సంతోషాన్ని పంచిపెట్టేది<br /><br />కొత్త పుస్తకాలను కొనలేని నా పేదరికాన్ని గుర్తించి<br /><br />పాత పుస్తకాలను సగం ధరకే పేర్చి పెట్టేది<br /><br /><br /><br />కునుకు పట్టని రాత్రుల్లో<br /><br />ఈ వీధి చిటికినవేలు పట్టుకొని<br /><br />ఊరి చివరిదాకా వెళ్ళి వచ్చేవాడ్ని<br /><br />రోడ్డు పొడవునా<br /><br />దుఃఖమే కలవరింతై నిద్రిస్తున్న బిచ్చగాళ్ళనీ,<br /><br />అవయవాల్ని స్వప్నిస్తున్న అవిటితనాన్ని చూపించి<br /><br />బాధగా కంటతడి పెట్టుకునేది<br /><br />పైకి కరకుగా కనిపించినా కరిగిపోయే జాలిగుండె దీనిది<br /><br /><br />అందుకే - ఈ వీధిని నేను ప్రేమిస్తాను<br /><br />ఈ వీధికి నేను నమస్కరిస్తాను<br /><br /><br /><br />వీధీ ఓనా వీధీ! నిన్నెలా మర్చిపోగలను<br /><br />నీ భుజల చదును మీద బొంగరాలు తిప్పుకున్నవాడ్ని<br /><br />నీ వీపు చదును మీద ఇసుక గూళ్ళు కట్టుకున్న వాడ్ని<br /><br />నీ ఒదీలో బోర్లపడి బతకడం నేర్చుకున్న వాడ్ని<br /><br /><br /><br />నువ్వు ఇరుకు సందువైనా, గుంటలు పడ్డ స్ఫోటకపు ముఖానివైనా<br /><br />ఏసు ప్రభువుచే శపించబడ్డ అంజూరపు చెట్టువైనా సరే<br /><br />నిన్నెన్నటికి అనాంధను కానివ్వను<br /><br />నిన్ను కొత్త చరిత్రకు ముఖచిత్రాన్ని చేస్తాను<br /><br />మళ్ళీ నువ్వు చైతన్యం నింపుకొని విప్లవాల భూమికవౌతావు!<br /><br /><br />సుప్రభాతం (వీక్లీ)<br />29.04.2000</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5733601491460923700?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-74706455445647833882009-06-18T16:00:00.000+05:302009-06-18T18:27:23.369+05:30<span style="font-size:130%;">జీవితమన్నాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాధల్ని మోయడం మామూలే కానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాధలే జీవితంగా మారితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బహుశా.. రంపపు కోతే నయమేమో!</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />ఎన్నేళ్ళుగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ శరీరాన్ని వ్యధలతో మోసుకొస్తున్నానో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నుదిటిమీద ముడుతలు పడ్డ అనుభవానికి తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చదువుకున్న వేదశాస్త్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలు విరిగిన వృషభంలా కొరగానిదై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాడి తప్పిన బతుకుబండిని మళ్ళించలేక పోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కంఠశోషను మిగిల్చిన పురాణ పఠనాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా గర్భదారిద్ర్యానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శప విమోచనం చూపలేని దొంగ మునులయ్యాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలాన్ని హరించిన సంధ్యావందానాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి బతుకులో వెలుగును ఫోకస్ చేయలేని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సెల్సు మాడిన టార్చిలైట్లయ్యాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />పట్టేడన్నం పెట్టలేని వూరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ముఖానికి రిక్త హస్తం చూపితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పంచాంగాన్ని చంకలో ముడుచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కష్టకాలపు కాందిశీకుణ్ణయ్యాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు - కులం పేరుతో ప్రతి వూరూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలే కడుపు మీద కత్తులు విసురుతుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకును ఖాళీ చేయడం అనివార్యమౌతోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />ఆకలి నటించే పొట్టనిండిన గొంతులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాయితీల రసగుల్లలు మింగుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బహుముఖాలుగా శిధిలమైన బ్రాహ్మణ్యాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంక అగ్రకులంగానే ఆక్షేపిస్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎలా ఒప్పుకోవాలి చెప్పు?</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7470645544564783388?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-54269931036874551892009-06-15T16:00:00.001+05:302009-06-15T16:00:00.541+05:30<span style="font-size:130%;">రక్తమో, రాగమో<br /><br />నిశ్శబ్దం అంచుపై ప్రవహిస్తూ<br /><br />కాలాన్ని భయపెడుతోంది<br /><br />రాజకీయమో, అరాచకీయమో<br /><br />దారి తప్పని నిజాయితీని<br /><br />చీకటి గదిలో ఉరి తీస్తోంది<br /><br />భయమో, భక్తో<br /><br />మటలనెక్కుపెట్టే పెదాలపై కూర్చొని<br /><br />మౌనాన్ని వడుకుతోంది<br /><br />వెలిగే దీపం చుట్టూ<br /><br />ముసుగు నీడలు గుమిగూడి<br /><br />చావు డప్పుమోగిస్తున్నాయి<br /><br /><br /><br />మనిషి మృగమైన చోట<br /><br />మతాబులు కాలవు<br /><br />శవాలు తప్ప!<br /><br /><br />(ఆంధ్రజ్యోతి వార పత్రిక, దీపావళి సంచిక, 28.10.1996)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5426993103687455189?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-3426405719265438042009-06-11T16:00:00.001+05:302009-06-11T16:00:00.644+05:30<span style="font-size:130%;">గాయపడ్డా ముఖంతో<br /><br />గొడుగులా విచ్చుకోవడం బతుకయ్యాక<br /><br />స్వప్నం కూడా రుధిర చారికవుతుంది<br /><br />ఎవరూ స్వప్నాలకి తలుపు తీయక్కర్లేదు<br /><br />పొరలు పొరలుగా జారుతూ<br /><br />స్వప్నంలోంచి మరో స్వప్నంలోకి...<br /><br /><br /><br />స్వప్నం జ్ఞాపకం కాదు<br /><br />జ్ఞాపకాలు స్వప్నాలూ కావు<br /><br />రాతి పొత్తిళ్ళలో గాయపడి<br /><br />ఊపిరిలేని స్థితివైపు తిరోగమించిన<br /><br />అసంపూర్తి చిత్రాలే స్వప్నాలు<br /><br /><br />బతుకు వొక చిగురుకల<br /><br />ముగింపు మొదళ్ళలోంచి<br /><br />మనిషి మళ్ళీ స్వప్నంగా మొలకెత్తుతాడు<br /><br />(01.03.2001, సాయంసంధ్యా సమయం)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-342640571926543804?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-64255805374200052352009-06-08T16:00:00.000+05:302009-06-08T16:00:00.541+05:30<span style="font-size:130%;">గాయం నాదైనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దాని బాధ కూడా నాదే కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గడిచి పోతున్న రోజులు గుండుసూదులై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిర్దాక్షిన్యాన్ని కళ్ళలో పొదుస్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండెపట్టని శోకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్నిసార్లు చెరువులై చెక్కిళ్ళ మీదకు జారిందో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడి ఆరని కన్రెప్పల కొనలకు తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనుగడ చెదిరిన కులవృత్తి నీడలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు చిరిగిన బ్రాహ్మణ్యం నాది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శతాబ్దాల శిధిలాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితాన్ని ఆశలుగా విత్తుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విషాదాన్ని ఫలితంగా మోస్తున్న దినచర్య నాది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అగ్రకులం వాణ్ణన్నదీ, కడుపు నిండిన వాణ్ణన్నదీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ మనుపు నాదీ ఆకలి అగ్నికీలల్లో దహించుకుపోతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృత్యు కోరలకి చిక్కిన ఖాళీ కడుపే...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మెతుకులను స్వప్నించే నా బతుకు ముందు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని ఉదయాలు కన్నీటి చుక్కలై యింకి పోయాయో?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపు నింపని శ్రాద్దాలు పెట్టుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంత్రాన్ని నమ్ముకున్న వారసత్వం నాది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్టేషన్లో రైలాగ్గానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"అపర కర్మలు చేయిస్తారా బాబుగారూ" అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రయాణికుల్ని చుట్టుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్ని అవహేళనల్ని బాధతో భరించానో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా జీవితాన్ని కాటేసిన తెల్లతాచుకు తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిరిగిన పంచె, మాసిన తువ్వాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉతుక్కోడానికి మారు పంచెలేని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాగ్ర పేదరికం నాది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శరీరాన్ని ధనస్సులా వంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తూరుపు కాగడా ముందు చేసిన సూర్యనమస్కారాలూ,<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్నీటి దోసిళ్ళతో ఇచ్చిన అర్ఘ్య ప్రదానాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా అమావాస్య ముఖంపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెలుగును ప్రసరించే చంద్రోదయాలు కాలేకపోయాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మోడ్పు బతుకుపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కరుణ చినుకును వర్షించేందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ వేద మంత్రమూ మబ్బుతునక కాలేకపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గడిచిపోతున్న రోజులు గుండుసూదులై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిర్దాక్షిణ్యాన్ని కళ్ళలో పొడుస్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండె పట్టని శోకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్నిసార్లు చెరువులై చెక్కిళ్ళ మీదకు జారిందో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడి ఆరని కన్రెప్పల కొసలకు తెలుసు<br /><br />గాయం నాదైనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దాని బాధ కూడా నాదే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చచ్చాక ఎవరికీ బతుకు లేదేమో కాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతికుండీ చచ్చిన వాణ్ని నేను మాత్రమే!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(స్వల్ప మార్పులతో ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక, 06.03.1995)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6425580537420005235?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-87052977075482406192009-06-04T16:00:00.000+05:302009-06-04T16:00:00.539+05:30<span style="font-size:130%;">అనుకుంటాం కానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిషిని ప్రేమించడమే కష్టమైన పని<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సమాధులపై విశ్రమించే మనకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జలపాతంలా పరిగెత్తటం తెలీదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలాన్ని నిముషాలుగా తెంపుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయాల మీద జాలి దుప్పటి కప్పేందుకు వెనుకాడుతాం.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రెటీనాపై ప్రతిఫలించిన వాస్తవం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వప్న ఫలితంలా సందేహాస్పదమై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మెదడును వురితాడులా మెలితిప్పుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కరచాలనం చేసిన చేతులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పలచబారుతున్న విలువల పరదాల వెనుక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">హఠాత్తుగా కత్తిదూయటం కొత్తమలుపవుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పసితనం పచ్చనోటై చేతులు మారాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యమంటే శోకగ్రస్థ శాపదశని కాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెలుగు వాచకంలో దాచుకున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నెమలి పింఛమని ఎలా చెప్పగలం?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మౌనాన్ని పరుచుకున్న వీధి గుండెలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృత్యుపాతర దాగుందని ఎలా ఊహించగలం?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ఘడియలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ అడుగులు నడకను తెంపుకోనున్నాయో..<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నెత్తుటి తీగలమీద రెక్కలు తెంచుకున్న చిలుకలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మరణాన్ని ప్రేమిస్తూ, మనిషిని ద్వేషిస్తున్నాయి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇన్ని అధివాస్తవిక రూపాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్క దేహాన్నైనా మనిషిగా నిలబెట్టాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చర్య చివరిదశ చేరేలోపు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిశ్శబ్దాలు వెదజల్లబడ్డ చోట<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ శరీరమూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మారణాయుధంగా మొలకెత్తకుంటే చాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(07.06.2001)<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-8705297707548240619?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-65227833163684914962009-06-01T16:01:00.001+05:302009-06-01T16:01:00.253+05:30మనమిక్కడ కూర్చునే ఉంటాం!<br /><br />కూర్చునే తీరికలేక వాళ్ళు ప్రవహిస్తూ ఉంటారు<br /><br />మనకు ఘనీభవించడం తప్ప<br /><br />ప్రవహించడం నిజంగానే ఇష్టముండదు<br /><br />మెతుకు మెతుక్కి రక్తం వొలుకుతున్న వాస్తవం<br /><br />సందేహాస్పదమైనప్పుడు<br /><br />కరుగుతున్న జీవితాలు కల్పిత కథల్లా ఉంటాయి!<br /><br />బలుపెక్కిన పొగరు అధికారమై<br /><br />బలహీనుడి నెత్తికి బరువులెత్తుతుంది<br /><br />అబద్ధం శాసనమై మోసగించినందుకు<br /><br />వాళ్ళు ఆరుబయట జైల్లో డొక్కలెండిన పశువుల్లా...<br /><br /><br /><br />ఇక్కడ<br /><br />ఆనవాలు తెలీనంతగా ఊటలు ఇంకిపోయాయి<br /><br />అంతా కారు చీకటి, అన్నీ వెన్నెలలేని రాత్రులే<br /><br />బతుకు పండని మబ్బులు ఎన్ని కురిస్తేనేం?<br /><br />గాయాలు సలుపుతూనే ఉన్నాయి<br /><br />ఆదమరచి నిద్రించిందెప్పుడూ..<br /><br />గువ్వలు గుంపులై<br /><br />దుఃఖాన్ని వెంటబెట్టుకుని ఎగిరిపోతూనే ఉన్నాయి<br /><br />ఏ దారి ఎటుపోతుందో ఎవరికి తెల్సు...<br /><br /><br /><br />***<br /><br />మనమిక్కడ టీవిగా నిల్చునే వుంటాం!<br /><br />రక్తం స్వేదమౌతున్న వాస్తవం మనకు కలలానే ఉంటుంది!<br /><br />నిజాన్ని గుర్తించినా ఒప్పుకోడానికి సిద్ధపడం<br /><br />అబద్ధంలో జీవించడమే ఇష్టం కనుక...<br /><br /><br />***<br /><br />నది ఎండిపోయాక<br /><br />వంతెన మీంచి నడవాల్సిన అవసరమేముందనీ<br /><br />వయ్యారాల్ని వొలకబోసేది గాలిపటాలేకాని<br /><br />కాలాన్ని వడబోసిన పండుటాకు నిశ్శబ్దాన్నే కదా కౌగలించుకునేది<br /><br />ఒడ్లొరుసుకుని ప్రవహించే పరవళ్ళ మధ్య<br /><br />ఉనికి కోల్పోయే గడ్డి పోచలను పరామర్శిచేదెవరు?<br /><br />ఈ కళ్ళన్నీ తుఫానుల్నే మోస్తున్నాయి<br /><br />కన్నీటిలో ఈదే మనుషుల్ని<br /><br />అన్నీ పలకరిస్తున్నయి, మనుషులు తప్ప<br /><br /><br />(ఆంధ్రప్రభ సచిత్ర వారపత్రిక, 05.03.1997)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6522783316368491496?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-67844640416895016562009-05-28T16:00:00.000+05:302009-05-28T16:00:00.609+05:30ఇది నా గుండెగది<br /><br />వేదమంత్రాలతో, ఘంటానినాదాలతో<br /><br />ప్రతిధ్వనించే నిత్యపూజల గర్భగుడి.<br /><br /><br />దిక్కులు తెల్లారక ముందే<br /><br />ఈ గదిని కడిగిన ముత్యాన్ని చేసి<br /><br />ధ్యాన ఆవాహనలతో దేవుళ్ళనాహ్వానించేవాణ్ణి<br /><br />ఆశల పీథంపై ఆసనమేర్పరచి<br /><br />అర్ఘ్యపాద్య ఆచమనాలుగా స్రవించేవాడ్ని<br /><br />మూర్తీభవించిన సాలగ్రామాల శిరస్సుపై<br /><br />ఎన్నిసార్లు కన్నీటి అభిషేకమయ్యానో<br /><br />నా వొంటికి గుడ్డపేలిక కరువైనా<br /><br />ఈ దేవతా మూర్తుల మానాల మీద<br /><br />పట్టు పోగుల వస్త్రాలు కప్పేవాడ్ని<br /><br />నా చిరిగిన పంచెను కుట్టుకోడానికి<br /><br />దారం కరువైన దరిద్రంలో కూడా<br /><br />వీళ్ళ భుజాలకు యజ్ఞోపవీతాలు తగిలించేవాణ్ణి<br /><br />మేపూత సువాసనల కోసం<br /><br />నా జీవితాన్ని గంధం చెక్కలా అరగదీసే వాడ్ని.<br /><br /><br />సూదికొన బొటనవేలికి కసిని గుచ్చుతున్నా<br /><br />రంగు రంగు పూలను గుదిగుచ్చి<br /><br />వీళ్ళ మెడలో ఇంద్రధనుస్సుల్ని మెరిపించాను<br /><br />అయినా వాళ్ళ నిష్ఠూరాలను, వ్యంగ్యోక్తుల వెటకారాలను పక్కకునెట్టి<br /><br />తీరని కష్టాల మధ్య అష్టోత్తరాలు చేశాను<br /><br />ఈ సుర సమూహ ధూప సుగంధం కోసం<br /><br />నా బతుకును అగరబత్తిగా వెలిగించి పెట్టాను<br /><br />తాకట్టుగా మారిన స్థిరాస్తుల్ని<br /><br />వీళ్ళ నీటికి నైవేద్యాలుగా, తంబూలాలుగా అందించి<br /><br />హరించుకుపోయిన కర్పూర హారతినయ్యాను<br /><br />అరుణారుణ మృదు చరణాల ముందు<br /><br />స్వరం తప్పని మత్రపుష్పాన్నై మోకరిల్లాను<br /><br />గానుగెద్దులా ప్రదిక్షిణాలు చేసి<br /><br />దక్షిణగా హృదయాన్ని హుండీలో వేసినా<br /><br />ఏ దాక్షిణ్యమూ దారి చూపే చుక్కాని కాలేక పోయింది<br /><br />లక్షల అక్షింతలు పాదాలపై చల్లినా<br /><br />ఏ కటాక్షమూ నా క్షుదార్తిని తీర్చే అక్షయ పాత్ర కాలేకపోయింది<br /><br />పునఃపూజల ఉపచారాలు<br /><br />గ్రహచారాన్ని మార్చలేని ఉపవాస చర్యలయ్యాయి<br /><br />శిరస్సుపై చల్లుకున్న శంకు తీర్ధం<br /><br />ఎన్ని పాపాల్ని ప్రక్షాళించిందో తెలీదుకాని<br /><br />నా నెత్తిమీద దరిద్రాన్ని మాత్రం తొలగించలేక పోయింది<br /><br /><br />వెతలు తీర్చే వేల్పులు కొదవైనందుకు<br /><br />ఈ పూజగది ఈశాన్యం అంచున<br /><br />నేనోకన్నీటి చుక్కనై వేలాడుతున్నాను<br /><br />దశాబ్దాలుగా మారని జీవన శైధిల్యాన్ని చూస్తూ<br /><br />సహనాన్ని పరీక్షిస్తున్న ముక్కోటి దేవుళ్ళలో<br /><br />ఏ ఒక్కడైనా వచ్చి<br /><br />ఈ కాలుతున్న వొత్తిని కాపాడుకుంటాడా?<br /><br /><br />దేవుడా! దేవుడా!!<br /><br />ఆజ్ఞాపించడం కాదు గానీ..!<br /><br />నేను పోయాక మాత్రం దయచేసి నువ్వు రాకు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6784464041689501656?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-42126657962244461812009-05-25T16:00:00.000+05:302009-05-25T16:00:00.488+05:30<span style="font-size:130%;">ఎంత మంచిదీ నులక మంచం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊహ తెలిసిన్దగ్గర్నుంచీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీనితో ఎంత అనుబంధమేర్పడిందీ..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మెత్తటి నులక మీద పడుకుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మ గుండెలమీద పడుకున్న అనుభూతి నిచ్చింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రతి రాత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తాను కొత్త పెళ్ళికూతుర్లా సిగ్గుపడుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా రాకకోసం ఎంతగా ఎదురుచూసేదనీ..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మ కొట్టినప్పుడో, నాన్న కోప్పడినప్పుడో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అలిగి ముడుచుకు పడుకున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను గోముగా సముదాయించిందీ మంచమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా వీపును తన గుండెలకు హత్తుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రేమగా పెట్టుకున్న ముద్దులన్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్లారాక వీపుమీద ముద్రలై కనిపించేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా పెళ్ళి రాత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పూల చెండాటలో పాన్పై తెగ మురిసిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేనూ, నా సహచరీ సరసాలాడుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దాంపత్య సుఖంలో తేలాడుతున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కిర్రు కిర్రు మంత్రాల ఆశీస్సులిచ్చి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకు పండంటి వారసుడ్నందించిందీ నులక మంచమే.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శిధిలమౌతున్న నా శరీరంతోపాటు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడీ నులకమంచమూ కుక్కిదైపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్నప్పుడు దోగాడుకుంటూ వీధిలోకెళ్తానేమోని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నానమ్మ నులకమంచానికి నన్ను కట్టేసేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తరుముకొచ్చిన వృద్ధాప్యంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవరూ కట్టేయకుండానే ఈ మంచంలో బందీనయ్యాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముసలికంపు కొడుతున్న ఈ దేహాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అయినవాళ్ళంతా ఈ సడించుకుంటుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ నులక మంచం మాత్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పటికీ అదే ప్రేమతో నన్ను గుండెలకు హత్తుకుంటూనే ఉంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ఊపిరాగే లోపు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏమిచ్చినా దీని ఋణం తీరేట్టులేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మంచానికి కాళ్ళకట్టగా మారితే తప్ప.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-4212665796224446181?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-12656481683465166452009-05-21T16:00:00.001+05:302009-05-21T16:00:00.805+05:30<span style="font-size:130%;">యవ్వనం<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">విశృంఖలంగా పడగెత్తితే<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">జివితానికి కాటు తగుల్తుంది<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యం చూపుల్లో<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">శృంగారం కాపురముంటోంది<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">గోడమీది వాల్‌పోస్టర్<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఇంటి పర్యావరణాన్ని మారుస్తోంది<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">సమాజ సంసారిక జీవనంలో<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">డైవోర్స్‌ల అడ్రసులే ఎక్కువ.<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">అనుమానపు పొరల్లోంచి<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">జీవితాలు తెగిపోతున్నాయి<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఒత్తు తేడా పడితే<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">జీవితం తిరగబడుతుంది<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">బతుకంటే<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">కొమ్మలా వూగడం కాదు<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">చెట్టులా నిలబడటం<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">నూరేళ్ళ జీవితాన్ని<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">వెలిగించుకోవడం కోసం<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యాన్ని కొవ్వొత్తిని చేయకండి!<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">పండు వెన్నెల ముఖమ్మీద<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">నీలి చిత్రాల్ని ముద్రించకండి!<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">లేత గుండెల్లో నిప్పు రగిలించి<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">మొగ్గలోనే వాటి భవిష్యత్తును తుంచేయకండి !<br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-1265648168346516645?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-77253585756661975502009-05-18T16:00:00.001+05:302009-05-18T16:00:00.672+05:30<p><span style="font-size:130%;">బతుకంత గాయం మిగిలాక<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">సముద్రం కన్రెప్పల మధ్య ప్రవాహమౌతుంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">రోజుల పట్టాలపై కాలం పరుగెడుతున్నా<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇప్పటికీ నడిచిన దూరం తెలియటం లేదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">దుఃఖన్ని మోస్తున్న గుండె బరువెక్కుతోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గాయాల్ని తట్టిలేపే కన్నీటి ఉదయాలు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">హృదయంలో దిగబడ్డ గాజుపెంకులవుతున్నాయి.<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">బహుముఖాలుగా విచ్చుకొనే కిరణాల వెలుగును<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఏ నల్లమబ్బో ఆ దాటున అడ్డుకుంటోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎడతెగని కల్లోల ఘడియల మధ్య<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఓ నల్లటి ముసుగేదో నా బతుకు చుట్టేస్తోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కనుచూపుమేర చీకటి చెట్లే విస్తరిస్తున్నాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మెదడు గదిలో మండుతున్న మేధస్సు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆశయాన్ని చేతికందించలేక తడబడుతోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నిచ్చెన కొసదాకా ఎక్కిన పాదాలను<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నీలి నీడలేవో పట్టి కిందకిలాగేస్తున్నాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నేల మీంచి చూపును నింగికి సారించేలోపు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నల్లబూచి నిచ్చెనిక్కి కూర్చుంటోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కూలుతున్న నమ్మకాల మధ్య<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వర్తమాన నిప్పుల మీద నడకై<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అరికాళ్ళతోపాటు, ఆశల భవిస్యత్తునూ కాల్చేస్తోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">రాజ్యాంగ సూత్రాలు ప్రతిభను తొక్కేసే ఉక్కుపాదాలయ్యాయి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మురుగుకాల్వలో మేధస్సును ఒలకబోసుకుంటున్న<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఈ నల్ల ప్రభువుల ముఖాన్ని ఛీకొట్టి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">'మెరిట్'కు 'సెల్యూట్' చేసిన<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">తెల్లదొరలకు తలొంచి నమస్కరించాలన్పిస్తోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఓరి బడానాయకుల్లారా!<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కలలో తప్ప ఇలలోదేన్నీ చూడలేని గుడ్డికళ్ళకి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">చూపును మెరిపించే నేత్రదాన శిబిరాలు ఏర్పర్చండి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">నడకను స్వప్నించే కుంటితనానికి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కనీసం కృత్రిమకాళ్ళైనా అమర్చిపెట్టండి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఆసరాలేని అవిటి బతుకులను పునరావాసాలు కల్పించండి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మూగచెవిటి నిరాశల్లో పింఛను దీపం వెలిగించి పెట్టండి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అంతేకాని<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అన్ని అవయవాలు సమకూరిన సోమరితనానికి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మితిమీరిన రాయితీలు ప్రకటిస్తూ<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మనుషుల మధ్య అసమానతను రేపుతున్న మిమ్మల్ని<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మానసిక వికలాంగుల కేంద్రంలో బజ్జోపెట్టి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఈ దేశ పౌరుడిగా<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">మీ శాశ్వత నిద్రకోసం సరికొత్త జోలపాట పాడాలనుంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">(19.01.2002, రాత్రి 08:35)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7725358575666197550?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-44384154513190858412009-05-14T16:00:00.001+05:302009-05-14T16:00:00.394+05:30<p><span style="font-size:130%;">మబ్బులు పట్టిన ఆకాశం<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">సూర్యకాంతిని భూమ్మీదకు అనుమతించట్లేదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎక్కడిదో నిలువెత్తు ఇసుక తుఫాను<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">అరేబియా గుర్రమై<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">జలపాతపు కొండల్లోకి ఎడారిని మోసుకెళ్తోంది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">రాతి ఉదయాల నడుమ<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఎన్నేన్ని గాయపడ్డ అనుభవాలో.. యేమో<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">పూయడం వసంతాలు మానేశాయ్!<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"><br />నిద్ర నటిస్తున్న సముద్రం<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">హఠాత్తుగా కెరటాల పిడికిళ్ళెత్తి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">యుద్ధం ప్రకటించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">గమ్యనికి గమనానికి ముడి తెగి<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కౌజు పిట్టలు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">వలస పక్షుల్ని అనుసరించడమే బహిరంగ రహస్యం<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">చీలిపోతున్న మనుషుల మధ్య<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">లోతు పెరుగుతున్న అగాధం భూగోళాన్ని భయపెట్టోచ్చు, ఐనా సరే<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">తెరలు తెరలుగా ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">సజీవుడి తలదగ్గర దీపం పెట్టడమే ఇక్కడి ఆచారం<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కన్రెప్పలకింది స్వచ్చమైన నది<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కాళ్ళమీదికి జారిపడ్డాక<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">చైత్రానికి శిశిరానికి అట్టే తేడా ఉండదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ప్రేమించే జీవ లక్షణం పట్టు తప్పాక<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">కదలికకీ నిశ్చలతకీ భేధం అంపించదు<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఇక<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఈ చలనానికి స్తబ్ధత లేదు, ఛస్తే తప్ప<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ఈ స్తబ్ధతకు చలనం రాదు, మళ్ళీ పుడితే తప్ప<br /><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">(ఆదివారం ఆంధ్రభూమి 02.06.1996)</span></p><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-4438415451319085841?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-8646317095230496432009-05-11T16:00:00.001+05:302009-05-11T16:00:00.402+05:30<span style="font-size:130%;">జీవితం వొఠ్ఠి ప్రవాసం మాత్రమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనం శ్రమను నమ్ముకోవడం నేరంకాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాని రోజుల్లో శ్రమను అమ్ముకోవడం నేరంకాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నోటిదాకా వచ్చిన చేతిముద్ద కదలికపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుర్తు తెలియని నీడలు కర్ఫ్యూ విధించడం నేరం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏరు దాటించిన తెప్పనిస్వార్ధాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అసంధర్భంగా తగలెయ్యడం ద్రోహం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />కాళ్ళు అరిగిన కాందిశీకుడా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గానుగెద్దు దినచర్యను మోసుకెళ్తున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సుదీర్ఘ ప్రయాణం మనది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెలుగు పిట్టవాలని అంధకార శబ్దంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమావాస్యల్ని గుండెల్లో దాచుకొన్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్నీళ్ళ మీద నడుస్తున్న ప్రవాసం మనది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలానికి గాయపరచటం పాత కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయపడటం మనకు కొత్తా కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విషాదాన్ని తొడుక్కుని వలసవెళ్ళడమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిరపేక్షిత అసంకల్పిత చర్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />ఎప్పుడోమౌతుందో తెలియని సందిగ్ధత మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నుదుళ్ళను నిషేధించిన ఉదయాల సాక్షిగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కూలిన గోపురాల మీది పావురాళ్ళమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అణువణువూ చిట్లిన రేణువులతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఓదార్పుకు, నోచుకోని ఇసుక నదులమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక-ఎవరి దుఃఖాన్ని వాళ్ళే ప్రకటించుకోవాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవడి విషాదానికి వాడే ప్రతీకారం చెల్లించుకోవాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సంకెళ్ళు తెంచుకున్న స్వేచ్చా ప్రపంచాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అరచేతి రేఖల్లో పరిగెత్తనివ్వాలి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ఎడారంతా చైత్రమై ఊడలుదించితే బాగుండు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారైనా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవడి శ్రమనువాడే అనుభవించే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పర్వదినమొస్తే బావుండు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />(ఆదివారం విశాలాంధ్ర 20.05.2000)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-864631709523049643?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-30193358878022015552009-05-07T16:00:00.001+05:302009-05-07T23:12:34.098+05:30<span style="font-size:130%;">ఈ దేశాన్ని నేను ప్రేమిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీని రమ్యమైన అందాలతోపాటు - దీని మూర్ఖత్వాన్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీని సమానత్వ సిద్ధాంతాలతో పాటు - దీని చేతగానితనాన్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అన్నిట్నీ కలిపి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ దేశాన్ని నేను ప్రాణప్రదంగా ప్రేమిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గోల్డుమెడళ్ళను మెరిట్ సర్టిఫికెట్లను పక్కకునెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుల ధృవీకరణ పత్రాలకు ప్రాముఖ్యం ఇచ్చినా సరే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీన్ని నేను ప్రేమిస్తూనే వున్నాను.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉద్యోగాల మీద కులాల పేర్లు చెక్కి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది నా ప్రతిభను పాతాళానికి తొక్కివుండొచ్చుగాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా తొంభైశాతం మార్కులు పనికిరావని తేల్చి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్వాలిఫై కొననందుకోలేని మోడు మెదళ్ళకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నౌకరీలు పంచేందుకు ఉత్తర్వులు జారీ చేసి వుండచ్చుగాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Still I love my country..<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది ప్రమాదపు వలను పసిగట్టలేని అంధకపోతం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రిజర్వేషన్ కాలపరిమితిని రెట్టింపు చేసుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా జీవితాన్ని చింపిన విస్తరి చేసిన గ్రామసింహం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకును వెలుగుగా మార్చుకోడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఫలానా కులంలోనే పుట్టాలని నిర్దేశించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది నాగొంతులో కపట ప్రేమను వడ్లగింజగా వేసింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చదువులకీ, ఉద్యోగాలకీ నాపై నిషేదం విధించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపులో ఆరని చిచ్చురేపింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శాంతి మంత్రోచ్చారకుడ్ని కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా బతుకును అవమానాల అగ్నిగుండం చేసినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీని సహనంతో తల్లిలా ప్రేమిస్తూనే వున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది పతివ్రత వేషం వేసుకున్న పూతన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకు పలకాబలపం కొనివ్వలేనని బీద పలుకులు పల్కి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొందరికి ఉచిత భోజన వసతుల్తో హాస్టళ్ళు కట్టిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా చదువుకు కలేజీలో సీట్లులేవని చెప్పి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొందరికి కోటాలుగా వాటాలేసి పంచుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితంలో పావుభాగం దాటగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా వయసును ఉద్యోగానికి అనర్హతను చేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొందరికి మాత్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వయోపరిమితికి సడలింపు మీద సడలింపులిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఫిర్ భి దిల్‌హై హిందూస్తానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ ప్రాంతమేగినా ఎందుకాలిడినా<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">తల్లిభారతిని పొగడటం మరచిపోని వాడ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిండా మునిగినా నిండు గుండెతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వందేమాతర గీతాన్నై ధ్వనించిన వాణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మట్టిపై మమకారం పెంచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తుపాకి మందు గుండెను నిలిపిన వీరుణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇన్ని ఐనందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇది నా ముఖానికి ఏరాయితో ప్రకటించక పోగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నామెడలో దరిద్రాన్ని మూర్చబిళ్ళగా వేలాడదీసింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అయినా దీన్ని నేను ప్రేమిస్తునే వున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీన్నిలా మరుగుదొడ్డిగా మార్చిన నాయకుల్ని ద్వేషిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనుగడను ధ్వంసం చేసి పదవి నిలుపుకుంటున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీతిమాలిన చర్యను నిరసిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక - రాజ్యాంగం వొంకర నుదిటిపై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సవరణ చట్టం తిలకమైన రోజున<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జాతీయగీతం పాడినంత ఉద్వేగంతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా నాయకులు నపుంసకులు కాదని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొత్త ప్రకటన చేస్తాను!!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(ప్రకృతి సాహితి సెప్టెంబరు 2001)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3019335887802201555?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-29924984181131123592009-05-04T16:00:00.001+05:302009-05-04T16:00:00.438+05:30<span style="font-size:130%;">శరీరమంతా దుఃఖాన్ని కప్పుకుని<br />కళ్ళకు విషాద తెరల్ని కట్టుకుని<br />వీధి మలుపు చీకట్లో గాజుల అలికిడివై<br />ఓర చూపులు రాసిపోస్తున్నావు<br />ఎవరు తల్లీ నువ్వు..?<br />అమాయకమైన నీ లేత చూపులముందు<br />పెళ్ళి కనికట్టుచేసి<br />రవిక ముడివిప్పిందెవరు?<br />చిల్లర నాణెమై<br />మెరక వీధిలో విసిరేయబడ్డ జీవితం<br />ఏ కసాయి తండ్రి వ్యసనానికి పెట్టుబడి?<br /><br />వేడెక్కిన విటుల కోర్కెల కింద<br />వెలుగును పోగొట్టుకున్న చీకటి పువ్వా<br />ఏ గాలిపటపు తెగిన దారానివి నువ్వు..?<br />ఎండాకాలపు గాలి దుమారానికి<br />కొట్టొచ్చిన పండుటాకా<br />ఏ చెట్టు కోల్పోయిన లేత చిగురుటాకువు నువ్వు?<br /><br />నీ కళ్ళకింద గూడుకట్టిన అమావాస్య<br />గాయాల చిరునామాల్ని పేజీలు పేజీలుగా విస్తరిస్తూనే వుంది<br />అకలి కడుపును చూపించడానికి బదులు<br />పైటతీసి<br />ఇంకిపోయిన నీ ఎద చూపినప్పుడే<br />నా గుండెల్లో అగ్ని పర్వతం బద్దలైంది<br />ఎందరి సుఖాల కౌగిలి కోసమో<br />రోగాల వాకిలిగా మారి<br />నీ మాసాన్ని<br />గంటల లెక్కన తూచి తూచి అమ్ముతున్నావు<br />అసలెవరుతల్లీ నవ్వు..?<br /><br />ఏ భర్త జూదానికి కాయబడ్డ పందానివి<br />ఏ అప్పు తీర్చడానికి అమ్ముడుపోయిన చంద్రమతివి<br />ఏ దొంగ కోడికూతకు<br />మోసపోయిన గౌతమ సతివి..!<br /><br />అందాల్ని వెక్కిరిస్తూ<br />గతాన్ని కళ్ళముందుంచే ఈ కాలిన మచ్చలు<br />నువ్వు సహనంతో భరించిన<br />ఏ రాక్షస రతికి చిహ్నాలు తల్లీ...!<br />చచ్చుబడుతున్న అవయవాల అసక్తతను<br />కన్నీటి స్పర్శతో సముదాయించుకుంటూ<br />ముసలి వాసనేస్తున్న శరీరాన్ని<br />శిల్కువస్త్రాల షోకేసుల్లో బంధించి<br />ఎన్నాళ్ళని ఇలా<br />చార్లీ స్ప్రేల ఎవ్వనాన్ని పరిమళిస్తావు?<br /><br />ఆకలి తీర్చుకోడానికి<br />ఏ పాత విటుడికోసం<br />ఇక్కడ కళ్ళల్లో వొత్తులు వేసుకుని చూస్తున్నావు<br />అసలెవరమ్మా నువ్వు?<br />ఈ వీధి మలుపు చీకట్లో వృద్ధాప్యపు శిలవై<br />నిరంతర దుఃఖాన్ని ప్రవహిస్తున్నావు...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2992498418113112359?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-55189240836664716512009-04-30T16:00:00.000+05:302009-04-30T16:00:00.162+05:30<span style="font-size:130%;">ఒక అనిశ్చితి రేఖపై దగ్ధమౌతున్నాను<br />వొరిగిన వాంచలు కలలుగా ఆవిష్కృతమౌతున్న తరుణంలో<br />సూక్ష్మంగానో, రహస్యంగానో చిట్లిపోతున్నాను<br />నీరుల్లిని ఎరగా చూపి<br />బోను సిద్ధపరుస్తున్న చేతుల్ని చూస్తున్నాను<br />జీవితం జీవితం కాకపోవడమే విషాదం<br />ఇప్పుడు జీవితం పరాజయమై గుచ్చుతోంది<br />పిల్లంగ్రోవిలా స్వేచ్చాగీతం పాడటం నేరమని<br />వేట కొడవళ్ళు గొంతును వెంటాడుతున్నాయి<br />నడిచే అన్ని దారుల్లోనూ అగాధం ఎదురై<br />అంచెలంచెలుగా భవిష్యత్తును పాతాళానికి తోసేస్తోంది<br />ఎన్ని అరణ్యాల పచ్చదనాన్ని జ్ఞాపకంగా తొడుకున్నా<br />రంగు వెలిసిన ఇంద్రధనస్సులే కళ్ళముందు వేలాడుతున్నాయి<br />ఒంటరి గాలిపటంలా తెగిన దారాన్ని వెంటేసుకొని<br />దిక్కుల మధ్య గిరికీలు కొట్టడమే ప్రస్తుత సందర్భం<br /><br />ఇప్పటికీ<br />జీవితం దుఃఖమై మెలిపెడుతూనే వుంది<br />కళ్ళు మూసినా తెరిచినా కన్నీళ్ళే కదుల్తూ<br />నుదుటి కింది బొరియలు దిగుడు బావులయ్యాయి<br />నడిచినంత మేరా బాధ విస్తరిస్తూనే వుంది<br />నమ్మకానికీ, సందేహానికీ మధ్య నలగడం మొదలయ్యాక<br />దుఃఖాన్ని కప్పుకోకుండా పడుకున్న రాత్రుల్లేవు<br />రెక్కలు తెగిన పక్షులు వంత పాడుతుంటాయి<br />కంటి తుడుపు సంజాయిషీలు తేనెటీగల్లా కమ్ముకున్నా<br />వేదనలు ఏకమై శరీరాన్ని శోధించడమే వర్తమాన దృశ్యం<br /><br />కొన్ని క్షణాలు జీవితాన్ని యుద్ధమని పిలుస్తాను<br />ప్రతిరోజు గాలిని పీల్చినంత సహజంగానే<br />బతుకు కోసం ఆయుధంలా మేల్కోవాల్సి వస్తోంది<br />యుద్ధ నీతులు ఛిద్రమైన అటవిక పోరాటంలో<br />రాత్రి యుద్ధాలు, రాతి యుద్ధాలు అనివార్య చర్యలౌతున్నాయి<br />యుద్ధం కోసం బతకడం వేరు<br />బతకడం కోసం యుద్ధం చేయడామే బాధాకరం.<br />కొద్దిసేపు జీవితాన్ని మృత్యువని పిలుద్దామా?<br />శ్వాస మీదా, నిశ్వాసం మీదా నిషేధం విధించి<br />ఆకాశం దండేనికి ఆత్మను వేలాడదీస్తుంది కదా!<br />గాయపడని చిరునవ్వే చుక్కగ మెరుస్తుందేమో!<br /><br />నెను వేదమంత్రాల మధ్య దగ్ధమౌతున్నవాణ్ని<br />జీవితాన్ని ఎన్ని రకాలుగా నైనా పిలుస్తను<br />తొలిపొద్దు అరికాలి కింద గాజుపలుకై<br />రక్తనదిని ఆవిష్కరించే లోపు<br />తూర్పు దిక్కును కంటి రెప్పలతో శుభ్రపరచగలనేమో, కానీ<br />ఎన్నటికీ జీవితాన్ని జీవితమని మాత్రం పిలువలేను<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5518924083666471651?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-31650929036965225902009-04-27T16:00:00.000+05:302009-04-27T16:00:00.741+05:30<span style="font-size:130%;">సంశయం నుండి<br />సందేహం నుండి<br />అనుమానంగా జన్మించాల్సి వస్తోంది<br />చీకటి నుండి<br />బాధ నుండి<br />గాయాన్నై మొలకెత్తాల్సివస్తోంది<br />అధరాల మీద మౌనం విధించుకొని<br />దిగంత రేఖమీది నిశ్శబ్దంతో<br />శబ్దరహిత సాంగత్యం చేస్తున్నాను<br />గుండెలోయలో<br />సెలయేరైపారుతోన్న దుఃఖాన్ని<br />దోసిళ్ళతో వెదజల్లుకుంటున్నాను<br /><br />ఇది<br />అవమానాన్ని నేను మోస్తున్నవేళ<br />రాబందుల వికృత స్వరమేళ</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">(16.01.2002, రాత్రి 11:35)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3165092903696522590?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-4308502738685319042009-04-23T16:00:00.001+05:302009-04-23T17:24:54.805+05:30<span style="font-size:130%;">సజీవ సమాధిన్నేను!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యపుటంచుల్ని దాటని అమాయకత్వం నీడలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విశాలమైన నా ఎడమ భుజం కొమ్మమీదికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆచారపు కొండచిలువ ఎక్కినప్పుడే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను రెక్కలు తెగిన జటాయువు నయ్యాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మట్టికీ మనిషికీ కాకుండా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను పనికిరాని పనిముట్టుగా మర్చిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ పగటి చీకటి ఇంకా జ్ఞాపకమై మెదుల్తూనే వుంది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />కాళ్ళకు పారాణి, బుగ్గన చుక్క, కళ్ళకు కాటుక పెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉపనయన మహోత్సవ పేరుతో నన్ను ముస్తాబు చేస్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొత్త పెళ్ళికొడుకులా ఎంత మురిసిపోయానూ..<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెవులు కుడుతున్నప్పుడు కలిగిన బాధంతా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బంగారు పోగుల్ని చూసుకుంటూ మర్చిపోయాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బంధువుల అక్షితాశీస్సులమధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నూలుపోగు మెడలో పడుతుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెద్దవాణ్నవుతున్నానని తెగ సంబరపడిపోయాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రావి మండ భుజమ్మీదుంచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పై పంచెను చెరుగు పట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"భవతీ భిక్షాందేహి" అని యాచించడం ఆచారమే అనుకున్నాను కానీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా భవిష్యత్తు ఖాళీ జోలౌతోందని ఊహించలేకపోయను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయత్రీ మత్రోపదేశం చేస్తున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"ద్విజులంత బుడ్డి చెంబులు పట్టి తిరిగేరయా" అన్న బ్రహంగారి తత్వం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిత్య సత్యమై చెవులకు అడ్డం పడ్డట్టన్పించింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"మీ అమ్మతో కల్సి ఒకే విస్తరిలో భోంచేసిరారా! భడవా" అని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దట్టీ బిగిస్తూ చెప్పిన పురోహితుడే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇకపై ఎవ్వరి ఎంగిలీ తినకూడదన్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితంలో అపురూపమైనదేదో కోల్పోతున్నట్లన్పించింది<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాగుల చవితికో, సుబ్రమణ్యషష్ఠికో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఓపోసన వేసుకుంటాం భోజనానికి రండంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చుట్టుపక్కల వాళ్ళంతా పిల్చుకెళ్ళి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భోజనంతోపాటు సదక్షిణ తాంబూలం చేతికిచ్చినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ జంధ్యం నా పాలిటి కల్పవృక్షమనుకున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దారిద్య వైతరణిని దాటించే కామధేనువనుకున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రోజులు గడిచేకొద్దీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెరుగుతున్న ఈ జంధ్యం బరువెంతో తెల్సింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉన్నత చదువులకీ, ఉద్యోగ సముపార్జనకీ వీల్లేకుండా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ జంధ్యం లక్ష్మణరేఖై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను చేతగాని దద్దమ్మను చేసింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాన్ని చెప్పుకోడానికి సిగ్గుపడటమేకాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎదుటివాడు జంధ్యాన్నెక్కడ చూస్తాడోని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చొక్కాలోపలికి దొంగవస్తువులా దాచేసుకోవాల్సొస్తోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజం చెప్పాలంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీపు గోక్కోడానికి తప్ప<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంకెందుకూ పనికిరాని ఈ జంధ్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను సరికొత్త అస్పృశ్యుణ్ణి చేసింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అగ్రహారాలు మేసిన ముత్తాతలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">డొక్కలెండిన ముని మనుమలకు మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎంత వ్యత్యాసముందో మలుపు తిరిగిన చరిత్రే సాక్ష్యం.<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిజాన్ని నిర్భయంగా చెప్పడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలుగ్గుండెలూ, నలభై పిడికిళ్ళూ అవసరం లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయపడ్డ ఒక్క గుండె కేక చాలు...!</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />(సమాచారం దిన పత్రిక, 03.08.1997)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-430850273868531904?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-25151096511228035552009-04-20T16:00:00.000+05:302009-04-20T16:00:00.237+05:30<span style="font-size:130%;">బొట్టులేని నీ ముఖాన్ని చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకు అమావాస్య ఆకాశం గుర్తొచ్చేది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాజుల శబ్దం లేని నీ చేతుల్ని చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పక్షుల కువ కువల్లేని సూర్యోదయాన్ని చూసినట్టుండేది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కాటుకలేని నీ కళ్ళను చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గ్రహణం పట్టిన సూర్యబింబాన్ని చూసినట్టుండేది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పసుపుతాడులేని నీ మెడను చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండిన సెలయేరు జ్ఞాపకమొచ్చేది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జలపాతంలాంటి నీ నల్లటి వదులు జడమీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విరబూయాలనుకున్న మల్లెమొగ్గలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విధవతనం నీకిచ్చిన బోడితలను చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దుఃఖంతో వాడి, తీగమీంచి రాలిపోయేవి !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంద్రధనస్సును చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెట్టెలో నలగని మడతలై కూర్చున్న నీ రంగుల చీరలన్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెక్కిళ్ళు పెట్టుకునేవి..;<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />నీకు పెళ్ళి కుదిరిందని తెల్సినరోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను పదోతరగతి పాసైనంతగా సంబరపడిపోయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాలిపటంలా దిక్కులన్నిటికీ శుభలేఖల్ని పంచిపెట్టాను గుర్తుందా !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చూపుల్నిండా బేలతనాన్ని నింపుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అప్పగింతలప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ చెక్కిళ్ళు కన్నీటిమయాలైన దృశ్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నెనెట్లా మర్చిపోగలను చెప్పు...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వత్తారింటికి బయల్దేరి వెళ్తుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు ఊరంతా నువ్వెక్కిన బండి వెనకాలే నడుస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీడ్కోలై, పొలిమేరదాకా సాగనంపిన వైనం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంకా నా మనోఫలకం మీంచి చెరిగిపోనేలేదు..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెళ్ళి జరిగిన నక్షత్రం మళ్ళీ రాకముందే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వు పచ్చదనం కోల్పోయి పుట్టింటికి తిరిగొచ్చినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను నిలువునా చీలి పోతున్నట్టంపించింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెళ్ళిళ్ళ్కి, పేరంటలకి నిన్ను దూరంచేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ చోటును గదిమూలకి నిర్దేశించినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒంటరివై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వరాలు పలకని సంగీతం పెట్టేలా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మౌనంగా రోదించిన సంగతీ నా కెరుకే..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ సౌభాగ్యాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరి చివర బావి గట్టుమీద శిరోముండనం చేసినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ దుఃఖం ఏ రాళ్ళనీ కరిగించలేక పోయింది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీధి పంపుదగ్గర<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ బొట్టులేనితనం వెక్కిరింపుకు గురైనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్ల ముసుగు చాటు చేసుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్నీళ్ళు బిందెతో మౌనంగా తిరిగొచ్చేదానివి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విధవతనం అపశకునమంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీకు "బోడిముండ" బిరుదు నిచ్చిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ పెద్ద ముత్తైదువ లెదురొచ్చిన రోజే కదూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ బాసికం యమపాశపు గాలానికి చిక్కి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిప్పుల్లో కాలిపోయింది...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అయినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ బొట్టు నీకు పుట్టుకతో వచ్చిన సొత్తు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిట్టి చేతులకు గాజులేసుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జుట్టు చేతికందగానే పూలు పెట్టుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బాల్యం నుంచీ వసంతానివై విరబూసిన నువ్వు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మధ్యలో వచ్చి, నడిమధ్యలో వెళ్ళిపోయిన వాడికోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎడారివి కావద్దు...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">తల్లీ !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కనుబొమ్మల కొండలమధ్య కొత్త సూర్యోదయాన్ని చూడాలనుంది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ నవ్వుల పండువెన్నెల్లో తడిసి ముద్దవ్వాలనుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కోసం ఈ ప్రపంచమంతా పసుపుతోట నాటి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుంకుమ పూలు పండించాలనుంది...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2515109651122803555?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-18681434995981203602009-04-16T16:00:00.002+05:302009-04-16T16:37:08.581+05:30<span style="font-size:130%;">ప్రవహించే జ్ఞాపకాలమధ్య<br /><br />గాయాలను ఓదార్చుకుంటూ ప్రయాణం మొదలౌతుంది<br /><br />విరిగిపడే క్షణాల కొండ చరియల కింద<br /><br />కొన్ని చెవిని కొరికే ఆర్తనాదాలు<br /><br />అచ్చం నాకేకను గుర్తుకు తెస్తూ.<br /><br /><br /><br />దూరంగా సన్నని అలికిడి<br /><br />బహుశా రహస్య ప్రయాణం కావచ్చు<br /><br />చీకటిని ఉండ చుట్టుకుంటూ<br /><br />అడుగులు నడిచిపోతూనే వున్నాయి<br /><br />నిజనికి ఏ మజిలీ మధ్యలో ఆగడంలేదు<br /><br />పాదముద్రలు గుమిగూడిన చోట<br /><br />మాటలు మొలుస్తునే వన్నాయి<br /><br />సరిగ్గా నా గొంతును అనుకరిస్తూ -<br /><br /><br />అనివార్యమైన ప్రయాణంలో<br /><br />అన్నీ సంకేతాల వ్యక్తీకరణలు<br /><br />దారి నిట్టూర్పులతో నిండిపోతుంది<br /><br />కాళ్ళు విశ్రాంతిని మరిచిపోతాయి<br /><br />కళ్ళలోయలో దిగులు నిండినా<br /><br />చూపును వెంటాడుతూనే వుంటాయి నడకలు<br /><br />ఖచ్చితంగా నా కదలికను అనుకరిస్తూ -<br /><br /><br /><br />ఇక్కడ<br /><br />ఏ ప్రయాణానికీ ముగింపు లేదు<br /><br />యుద్ధం కంటే<br /><br />ముగింపులేని ప్రయాణం గొప్పది<br /><br />వీళ్ళవరూ ప్రయాణీకులు కారు<br /><br />బతుకు పోరాటం చేస్తున్న సైనికులు<br /><br />(16.12.2000, మధ్యాహ్నం 12:20)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-1868143499598120360?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-810768358334980132009-04-13T16:00:00.002+05:302009-04-13T17:07:45.863+05:30<span style="font-size:130%;">వేకువ దివిటీ పట్టుకొని వేగుచుక్క పొడవగానే<br /><br />చీకటి ఉలిక్కిపడి<br /><br />దిగులు గుండెలో తిరుగుముఖం పడుతుంది<br /><br />రెక్కల దుప్పట్లలో తలదూర్చుకు పడుకున్న కోడిపుంజులు<br /><br />గొంతుతీగెల్ని సుతారంగా సవరించుకుంటాయి!<br /><br />రాత్రంతా నిశ్శబ్ద ప్రదర్శనైన గిలకబావి<br /><br />పొద్దుటిపూట శబ్దకచేరి చేస్తుంది...<br /><br />గిలక చప్పుళ్ళకు<br /><br />గుడిగంటలు గూటిపక్షులూ మేల్కొంటాయి !<br /><br />వెల్తురు స్పర్శకోసం<br /><br />దరులచుట్టూ తిరిగే తాబేలు<br /><br />నిమిష నిమిషానికి నీటిమట్టం కొలుస్తుంటుంది<br /><br />అలికిడి ఆగితే చాలు -<br /><br />గిలకపై కూర్చొని పిచ్చుకలు ఊసులాడుకుంటయి<br /><br />ఎండ పై కెక్కేకొద్దీ<br /><br />బిందెలు బిందెలుగా తరలివచ్చే జన సందోహం మధ్య<br /><br />గిలకబావి పెళ్ళి మండపమై కళకళలాడుతుంది<br /><br />మిట్టమధ్యాహ్నం<br /><br />చమటలు కక్కే సూర్యుడు ముఖం తుడుచుకుంటూ<br /><br />బావి అంచులమీంచి<br /><br />నీటి అద్దంలోకి తొంగిచూసుకుంటాడు<br /><br />పొద్దువాలే వరకూ<br /><br />అలుపెరగని గిలకబావి<br /><br />బకెట్లు బకెట్లుగా జలదానం చేస్తూనే ఉంటుంది !<br /><br />చీకటి చిక్కబడే వేళకి<br /><br />గిలకబావి సద్దుమణిగి<br /><br />బిడ్డకి పాలిచ్చి అలిసిపోయిన నిద్రపోతున్న బాలింతలా ఉంటుంది<br /><br />ఏళ్ళ తరబడి తపస్సులో మునిగిన మునీశ్వరునిలాంటి గిలకబావికి<br /><br />గట్టుమీది మర్రిచెట్టు కొమ్మల వింజామరలూపుతూ<br /><br />జోలపాట పాడుతుంది !<br /><br />అనావృష్టి నేపధ్యంలో<br /><br />గిలకబావి ఎండిపోయి<br /><br />వలసపోతున్న పక్షుల కళ్ళల్లో జాలిచూపై నన్ను కరిగిస్తుంది<br /><br />కొన్నేళ్ళుగా<br /><br />ఇక్కడ గిలక చప్పుళ్ళు వినిపించట్లేదు<br /><br />బావిగుండెల్లో గింగిర్లుకొట్టే గుడ్ల గూబల రెక్కల చప్పుళ్ళు తప్ప.<br /><br />నిజానికి<br /><br />ఇప్పుడు గిలకబావి గొంతెండిన రాయలసీమలా ఉంది !<br /><br />ప్రతిరోజూ<br /><br />ఈ బావి అరుగుమీద నన్ను నిలబెట్టి<br /><br />ఒళ్ళంతా ప్రేమనురగలు చేసి రుద్దీ రుద్దీ<br /><br />లాలపోయించిన అమ్మ జ్ఞాపకం<br /><br />ఓ కన్నీటి చుక్కై చెక్కిలి మీదకు జారుతుంది !<br /><br />ఒకప్పుడు పెళ్ళిమంటపమై కళకళలాడిన యీ బావి<br /><br />ఇప్పుడు పాడుబడి<br /><br />నుదిటి తిలకం రాలిన నానమ్మ వెలితి జీవితంలా<br /><br />నన్ను నిలువున దహిస్తుంది.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-81076835833498013?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-58856109934039872382009-04-09T16:00:00.000+05:302009-04-09T16:00:00.641+05:30<span style="font-size:130%;">ఎప్పటికైనా సరే</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">వాస్తవం ఉప్పెనై పొంగక మానదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అడ్డు కట్టలు శిరసు వంచకా తప్పదు!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పట్టుగుడ్డలు కట్టినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాతి బొమ్మలు ద్రవించవు నాయనా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉద్యమమంటే ద్రవించడమనీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకు బాగా తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ గాయంలోకి నేను ద్రవిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేరాల్ని కడుక్కోడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆత్మ విమర్శ కూడా చేసుకోలేని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమానవీయ మలిన దేహాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మడిగుడ్డనై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇన్నాళ్ళు మనిషులకెంత దూరమయ్యానూ..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను పవిత్రుణ్నవ్వాలి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పరివర్తనా న్వేషణలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటి చివరి తపోవనంలోకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అదృష్టంగా అడుగులు పెడుతున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చతుర్వేదాల పరిధి దాటి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు పంచమ వేదమే వల్లించాలి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మహోజ్వలిత హోమ గుండంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనం సమిధలం కానే కాదు.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఋత్విక్కులమూ, ఫల స్వీకర్తలమూ మనమే.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5885610993403987238?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-75415849593862967612009-04-06T16:00:00.000+05:302009-04-06T16:00:00.329+05:30<span style="font-size:130%;">పెదవుల మధ్యనుండి వచ్చే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాటకు తడిలేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పూస్తూ పూస్తూన్న వసంతం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అధికార వాయువుకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పండుటాకులా రాలిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేయింబవళ్ళు శ్రమకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కళ్ళు పత్తిగింజలై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కల పొగమంచులా కరిగిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండిన బీళ్ళు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శరీరం మీద విచ్చుకత్తులై కూర్చున్నాయి !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లక్ష్యం చుట్టూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముళ్ళై మొలిచిన బ్రహ్మజెముళ్ళు!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొమ్మ విరిగి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అయ్య వొరిగిన బాధ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితాన్ని పాత గాయల మచ్చల్లోకి సాగనంపింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గతాన్ని తిరగేసుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ వెలుతురులో ఆశయాల్ని జల్లించుకుంటున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిట్టూర్పుల పొగలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుంటలుపడ్డ కళ్ళకు తెరలు కట్టేశాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇన్నేళ్ళూ గడిచిపోయాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పక్షి సంతతిని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ పామో పొట్టన పెట్టుకుందన్న వార్త!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వప్నం కూడా చితికి చేరాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక నా నడక చెట్టు వేరుల్లోకే..!?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7541584959386296761?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-85924107746125163672009-04-02T16:00:00.002+05:302009-04-02T17:38:37.580+05:30<span style="font-size:130%;">రాత్రి సరిహద్దుదాటి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేత ఎండ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుమ్మంలో కొచ్చినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వప్నాల్ని విచ్చుకుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కళ్ళల్లో వెలుతురు ప్రపంచం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంటింటికీ విస్తరించే రశ్మి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చీకటితోపాటు సోమరితనాన్నీ తరిమేస్తుంది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చుట్టూరా పరుచుకున్న పచ్చదనం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మొగ్గల్ని పువ్వులుగా పూస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొమ్మమీది పక్షిగానం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాలి కెరటాలకు సంగీతాన్ని శృతి చేస్తుంది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నూతిలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చేదపడ్డ చప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బిందె గొంతు నిండుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తువ్వాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తల్లి పొదుగుకోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాటకు కట్టిన తాడును తెంచే ప్రయత్నం !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెరువులో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అల్లరి బాల్యపు కేరింతల ఈత !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొలాల్లో కాపురమున్న వరి కంకులకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంచు బిందువులే కిరీటాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుడి మైకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"కౌసల్యా సుప్రజారామా" తో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరి పొలిమేరల్ని దాటుతోంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ అనంత కాంతి ప్రసారంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎత్తు పల్లాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తొలి అడుగు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సూర్య బింబంలా విచ్చుకుంటోంది !</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-8592410774612516367?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-5932326949235056222009-03-30T16:00:00.000+05:302009-03-30T16:00:00.427+05:30<span style="font-size:130%;">ఇవాళ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒడ్డు చెదిరిన సముద్రాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊళ్ళలోకి వలసరావడం ఆశ్చర్యం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వరదముఖంతో నేలకుజారిన మేఘాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి మోకులై గొంతుబిగించడం ఆశ్చర్యం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు భరోసాకి చిత్తరువైన భూమి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పట్టపగలు వొళ్ళు విరుచుకోవడం ఆశ్చర్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కొక్కరికి ప్రేమగా పురుళ్ళుపోసిన పుడమి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారే ఇందర్ని సమాధి చెయ్యడం ఆశ్చర్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నావకింద నీళ్ళు కదిలినట్టు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు కాళ్ళకింద నేల కదులుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక పాపిష్టి ప్రకంపన తర్వాత<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏది ఇల్లో - ఏది గొయ్యో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అంతా ఒకటిగా కళ్ళముందున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భూమంటే మనుషుల్ని పూడ్చే మట్టెని కాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్షేమకు రూపమైన ధరిత్రని ఎలా చెప్పగలం?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఓ వేద పండితులారా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక మీగొంతులో భూసూక్తాన్ని స్వరపరచకండి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గణతంత్రదినాన కుతంత్రం చేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేతమొగ్గల బతుకుతుంచిన బాల ఘాతి ఇది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మట్టిపొరల పాచినోటితో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ప్రాణాన్ని పొట్టన పెట్టుకున్న పీనుగల దిబ్బయిది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెట్లు మొదళ్ళును కోల్పోయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మట్టి గుండెపై మెటికలు విరచడం ఆశ్చర్యం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశానికి నిచ్చెనేసిన అపార్టుమెంట్లు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిలబడ్డచోటే కాళ్ళు నరుక్కోవడం ఆశ్చర్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వంతెన కలపలేని ఖాళీల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నడకలు తెగిన దారులు కళేబరాల్ని పేర్చుకోవడం ఆశ్చర్యం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భూమి పొరలు పొరలుగా విడిపోయాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వూరంటే శవాలు పేర్చిన వల్లకాడేనేమో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శిధిలాల మధ్య కుళ్ళుతున్న దుర్గంధమేనేమో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతకడం నేరమైన భూమ్మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సామూహిక దహనంగా బూడిదవటమే శిక్షేమో!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక దిక్కులెన్నివున్నా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనం ముమ్మాటికీ దుక్కులేనివాళ్ళమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెల్లువౌతున్న విలయాలమధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు భరోసాకు భూమి కూడా ఆధారం కానప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు కంటే ఎక్కువగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనం చావును ప్రేమించడం సహేతుకం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">(2001 జనవరి 26 గుజరాత్ భూకంపానికి పతిస్పందనగా)<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక 12.02.2001)<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-593232694923505622?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-68248627229770606682009-03-26T16:00:00.000+05:302009-03-26T16:00:00.198+05:30<span style="font-size:130%;">మొదటిసారి వంటకెళ్ళినరోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మానాన్నలు పెట్టిన పేరు గాడిపొయ్యిలో తగలడిపోతే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీచేత 'వంత బ్రాహ్మడ'ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ద్వితీయ నామకరణం చేయించుకున్నవాణ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విందులకి వినోదాలకీ మీ నోళ్ళు తీపెక్కడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లడ్డూలూ, జిలేబీలూ చేసిపెట్టి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తీరా ఇంటికెళ్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గంజి కాచుకోవడానికి నూకలు కరువైనవాణ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />వంట చేస్తున్నంత సేపూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీడిపప్పు తింటాననో, దాక్షపొట్లం దాచేస్తాననో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ అనుమానాన్ని తలుపు సందులో చూపునుచేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బెల్లం ముక్క కూడా నోట్లో వేసుకోని నా నిజాయితీ ముందు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరంతా తేలుకుట్టిన దొంగలయ్యేవారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పప్పులో వుప్పు తగ్గిందనో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కూరలో చిటికెడు కారమెక్కువైందనో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తాలింపు చిటపటల్లా నామీద విరుచుకుపడ్డప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారిగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోపం బియ్యపు వడియమై పొంగినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మూడ్రోజులుగా పస్తులున్న నా పిల్లల ఆకలి ముఖాలు గుర్తొచ్చి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీళ్ళు చల్లిన పాలపొంగులా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోపమంత చప్పున చల్లబడిపోయేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వంట బాగున్న రోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నలభీమపాకమని పొగుడ్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరంతా ఘటోత్కచులై గిన్నెలు ఖాళీ చేసేవారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ పెళ్ళిళ్ళకి, శ్రాద్ధాలకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పంచభక్ష్యపరమాన్నాలు అందరికీ వడ్డనచేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వాసన మొహం మొత్తితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ అపరాహ్నానికో నాలుగు మెతుకులు తినేవాణ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వంటపనయ్యేదాకా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పంచదార నోట్లో పోసినట్టు తియ్యటి కబురులు చెప్పి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తీరా పూర్తికాగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను కరివేపాకులా తీసిపడేసే మిమ్మల్ని చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బుట్టలో బూరెలన్నీ చేదెక్కేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీకు చాకిరీ చేస్తున్నంత సేపూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అట్లకాడకి, అప్పడాలకర్రలకీ విశ్రాంతి దొరికేదేమోకాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాకు మాత్రం క్షణం తీరిక కూడా కరువయ్యేది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సలసలా మరుగుతున్న నూనెగిన్నె జారిపడి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒళ్ళంతా ఎర్రగా కంది బొబ్బలెక్కినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నూనంతా వొలికి పోయిందని చీవాట్లేసిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ చిరాకు ముఖాల్ని చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాల్చిన అట్లకాడతో వాతలు పెట్టాలన్పించేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />మీరంతా పట్టుబట్టలు తొడుక్కోని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ముతకపంచెమీద మసిబారిన పేదరికాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వేళాకోళం చేసినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండెల్లో కనపడని ముల్లేదో గుచ్చుకున్నట్టుండేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెళ్ళి పెద్దలా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ ఆడకూతుళ్ళకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మాటసాయంతో ఎన్నో సంబంధాలు కుదిర్చాననే కాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండెలమీద కుంపట్లై కూర్చున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ఎదిగిన బిడ్డలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెళ్ళిళ్ళు చేయలేని పేదపేరయ్యరికం నాది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మడితో వంట చెయ్యాలనే ఆచారాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడిగుడ్డగా నా వొంటికి చుట్టుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను ఆస్త్మా పేషంటునైన సంగతి మీకు తెలియదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కట్టెలపొయ్యి మండనని మొరాయించినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అనారోగ్యం పొగలు ఊపిరితిత్తుల్ని అల్లుకుపోయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ నిప్పుల సెగలమధ్య నా రక్తం ఇరిగిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సూర్యోదయాల్ని సూర్యాస్తమయాల్ని వంట పాత్రల్లో చూసుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా వసంతాన్ని చిల్లుల గరిటలోంచి జారవిడుచుకున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు అర్థాంతరంగా పైనబడ్డ వృద్దాప్యం నీడలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకలి మరణాన్ని పలవరిస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరు నన్ను ఆనవాలు పట్టినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పలకరించడానికి అంతస్థులడ్డురావచ్చు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేనింత త్వరగా చితి మంటలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ వంటల మంటల మధ్య విశ్రాంతిని దూరం చేసుకునే కదా!<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేపెప్పుడైనా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా చావు వార్త మీదాకా వస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వంట బ్రాహ్మడు చచ్చిపోయాడని దిగులు పడక్కర్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకలి మంటను చల్లార్చుకోడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గరిటె పట్టుకున్న నా కొడుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ ఆ నిప్పుల్లోకే నడిచొస్తున్నాడు..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రిక 12.06.1995)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6824862722977060668?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-38658787902626972162009-03-23T16:00:00.001+05:302009-03-23T16:00:00.614+05:30<span style="font-size:130%;">1<br /><br />నేలకూ ఆకాశానికి మధ్య<br /><br />ఎవరో జల్లెడ అమర్చారు<br /><br />హరివిల్లు రంగుల్ని జార్చుకొని<br /><br />నింగికి శేషవస్త్రమైంది<br /><br /><br />2<br /><br />మేఘాన్ని చూస్తూ కాలాన్నిమోశాం<br /><br />చినుకురాలని గుండెలో వరదబాకు దిగింది<br /><br />కిరణాలు చెదిరిన నిప్పుముద్ద<br /><br />మబ్బు కర్చీఫ్‌లో ముఖం దాచుకుంది<br /><br /><br />3<br /><br />అనుభవాలన్నీ సాయంత్రాలవే<br /><br />ఈతచెట్లు కల్లుముంతల్ని కంటాయి<br /><br />తాటాకు దొప్పల్లో తడిసిన చూపులకు<br /><br />రెప్పలమధ్య ఉయ్యాల పండగా<br /><br /><br />4<br /><br />పాడుబడ్డ బావిగొంతులో<br /><br />సాలెగూడు చిక్కుకుంది<br /><br />మెడకు బిగిసిన చాంతాడుతో<br /><br />గిలక శాశ్వతంగా నిద్రపోతోంది<br /><br /><br />5<br /><br />కాలం అడుగుల కింద<br /><br />ఎండుటాకుల ధ్వని కాలుష్యం<br /><br />చెట్టుకు నిద్రపట్టదు<br /><br />తొర్రలో తొండకు సుదిర్ఘ స్వప్నాలు<br /><br /><br />6<br /><br />రాత్రి పిట్ట రొద చేస్తోంది<br /><br />చంద్రుడు చీకటి కోటు తొడుక్కున్నాడు<br /><br />కొసమెరుపు లేకుండానే<br /><br />బతుకు తెల్లారి పోయింది<br /><br /><br />(12.10.2000 రాత్రి 11:55)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3865878790262697216?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-30711766216557520602009-03-19T16:00:00.000+05:302009-03-19T16:00:00.621+05:30<span style="font-size:130%;">గుబాళించే తడి మట్టి మొక్కల మధ్య నిలబడి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భీష్మాచార్యునిలాంటి ఈ చెట్టును చూడు!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండ వేడిలో శ్రమల బొబ్బలెక్కినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కన్నీటి చారికల్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మ పైటకొంగై తుడిచిందీ చెట్టే కదూ !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మాతృత్వాన్నికి నోచుకోని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముత్తైదువలు కట్టే ఊయలల్లో పసిబిడ్డల్ని పండించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొడ్రాలితనము నించి కాపాడే పచ్చని దేవతా ఈ చెట్టే !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక మేఘం కలశం పలకరిస్తే చాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిండు చూలలై ఫలాల తీయదనాల్నందించింది !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చెట్టు ఊడల భుజాల పై కెక్కితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాన్నలా ఊయలలూపి కలల షికారు చేయించేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చెట్టు గూట్లోనే కదా ! వేనవేల జాతుల పిట్టలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జ్ఞాపకాల కాపురాలు చేసిందీ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒకప్పటి లేత యౌవ్వనం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు వేళ్ళ కిందికి ఎలా జారిపోయిందో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండి మోడువారిపోతున్న శాఖల్ని తడిమిచూడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అనుభవాల్ని రాల్చే ఈ కొమ్మల కింద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎంత వాణిజ్యం నడిచిందో నీకేం తెల్సు..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకుల తొలుచుకుంటూ వస్తున్న గాలికి తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీని పచ్చదనం ఆరదని !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారి చెవులిచ్చి విను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాలిన ఎండుటాకులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెట్టుకు ప్రదక్షిణ చేస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పునర్జన్మని ఆలపిస్తున్న పాట...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక్కసారి రెప్పలెత్తి చూడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పండిన కాయలు కంటున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొత్త మొక్కల ఎదిగే కలల పంట...!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"> </span><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">***<br /></span></div><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ గుక్కపట్టిన దుఃఖాన్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గిలక్కాయై సముదాయించిందీ,<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్నప్పుడు నీ రెండు చేతుల్ని భుజాలమీదేసుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీకు నడక నేర్పిన మూడు చక్రాలబండీ ఈ చెట్టే !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఓ పట్టెమంచమై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ వంశాభివృద్ధి గీతాన్నాలపించిందీ పచ్చని స్వరమే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అంతే కాదు -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేపు వృద్ధాప్యంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ రోగగ్రస్థ శరీరానికి ఊతంగా నిలిచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను నడిపించే మూడోకాలూ ఈ చెట్టే !</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3071176621655752060?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-25260326520794719752009-03-16T16:00:00.002+05:302009-03-17T11:17:11.253+05:30<span style="font-size:130%;">అవును!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మత విద్వేషం మసూచిలా సోకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు చచ్చిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వరుసలు కలిపి కుశల మడగాల్సిన గొంతులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుల మతాల విద్వేషం కక్కుతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడీ ఊరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గల గలల సెలయేటి చైతన్యం కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పంట పొలాల మధ్య వెక్కిరిస్తున్న దిష్టిబొమ్మ...!<br /></span><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">***<br /></span></div><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎంత కలుపుగోలుగా ఉండేదీ ఊరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనసులన్నీ ఒక్కటే పూదోటలా పరిమళించేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అరమరికల్లేని ఉమ్మడి కుటుంబమై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆత్మీయతానురాగల్ని పంచి పెట్టేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వేడుకైనా, జాతరైనా అందరికీ పండగే..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తాటాకు పందిళ్ళకింద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సీతారామ కల్యాణం జరుగుతున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అత్తరు గుబాళింపులతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నవాబులంతా చదివింపులిచ్చేవారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మొహరం రోజు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పీర్ల ఊరేగింపు ఇంటి ముందుకు రాగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులాలన్నీ నిండుకుండలై ఉప్పొంగి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">'వారు' పోసి తలొంచి నమస్కరించేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రంగు రంగుల బుడగలతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్రిష్టమస్ తాత ప్రత్యక్షమవగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అందరి గుండెలూ చర్చిగంటలై మారుమోగేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సజ్జ కంకులకోసం పిట్టలన్నీ ఒకేసారి వాలినట్టు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు వూరంతా ఏకమై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెట్లకింద వనభోజనాన్ని పంచుకునేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవరు పెట్టరో ఈ చిచ్చు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనుషుల మధ్య పూడ్చలేని అగాధం ఏర్పడింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు కులానికో మంచినీళ్ల బావి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మతానికో చర్చల రచ్చబండ !<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నడిచే వీధులు వేరు, కొలిచే దేవుళ్ళు వేరు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పరాయివాడు ఆలయ ప్రవేశం చేస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మలాన్ని తినిపించే పైశాచిక స్థితికెదిగి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కులం బుసకొట్టే ఉన్మాదమైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడ మనిషిని గుర్తించడం మనిషికే కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనుషులు వేరుచేసిన దేవుళ్ళకీ సాధ్యంకాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుట్రలై, కుతంత్రాలై, కొట్లాటలై మండుతున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ అమానవీయ విద్వేషాల మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరు చచ్చిపోయింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నివురుగప్పిన నిప్పై స్మశానం మాత్రం ఇంకా బతికే వుంది.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2526032652079471975?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-22976067574080010502009-03-12T16:00:00.000+05:302009-03-12T16:00:00.440+05:30<span style="font-size:130%;">చైతన్యమా!</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వు నా ఊపిరివి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్నప్పుడు నాతో దోస్తీ చేసేదానివి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడెక్కడి కెళ్ళావ్?<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సంక్షోభ శిఖరమ్మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శిలువను మోస్తున్న నాకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు నీ సాయం కావాలి.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ కోసం వెతుకుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను నేను ఎన్నిసార్లు తవ్వుకున్నానో..!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బ్రతుక్కీ, బాధకీ అర్థం తెలియకుండా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రంపం పొట్టులా రాలిపోతున్న<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఘడియల్ని లెక్కేసుకుంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలాన్ని ఖర్చుచేస్తున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వెక్కడున్నా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సూటిగా వచ్చి నా హృదయంలో పుష్పించు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిన్ను పాటతో పలకరిస్తాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కవిత్వంతో బుజ్జగిస్తాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ రాక కోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిరాశలేని నిరీక్షణలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా కళ్ళెప్పుడూ మేల్కొనే ఉంటాయి.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-2297606757408001050?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-9337461262490593722009-03-09T16:00:00.002+05:302009-03-09T19:20:38.207+05:30<span style="font-size:130%;">స్టేషన్‌లో దిగగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాకీ నిక్కరు, ఎర్రచొక్కా తొడుక్కుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆత్మీయత నింపుకున్న కళ్ళతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిరకాల మిత్రుడిలా నవ్వుతూ ఎదురొస్తాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">'మంచిగున్నారా సార్' అంటూ పలకరించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా బరువును తన భుజాలమీది కెత్తుకుంటాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కిక్కిరిసిన ప్లాట్‌ఫారం నుంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జన సమూహాన్ని తోసుకు వెళ్తున్న తను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సముద్రాన్ని చీల్చుకుపోతున్న క్రీస్తులా వుంటాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జబ్బమీద మెరిసే ఇత్తడి లైసెన్స్ బిళ్ళ ఎప్పుడూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అతణ్ణి గాడిదను చేసి భూగోళాన్ని వీపు కెత్తుతుంది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అతని శ్రమను కరెన్సీతో తూచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పదినోటు చేతిలో పెడతానా -<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">'నా కష్టం ఐదు రూపాయలే సార్' అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సత్యహరిశ్చంద్రుడిలా సమాధానమిస్తాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎనౌన్సర్ గొంతు రైలు ఆలస్యన్ని పలికినప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్టేషన్ ముందుండే రావిచెట్టు కింద కూర్చుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చేతిమీద కాయలు కాసిన జీవితాన్ని తడుముకుంటాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బీడీముక్కల వెచ్చదనాన్ని గుండె నిండా పీల్చుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొగలు పొగలుగా ఆలోచన్లోకి వెళ్ళి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రోగిష్టి భార్య మందుల ఖర్చును వెదుక్కుంటాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను తిరిగి ఊరెళ్ళేప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుటుంబ సభ్యుడిలా నా వెంట వచ్చి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బండి కదలగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చేతిని పచ్చ జెండాలా పైకెత్తి వీడ్కోలు చెబుతాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అతనీమధ్య ఎందుకో కనిపించట్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బహుశా వేరే ఊరు వెళ్ళాడనుకున్నాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కానీ...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అతను మరో లోకం వెళ్ళిపోయాడని తెల్సి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండె రైలు పట్టాలకింద నలిగిపోయినట్లైంది!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పటికీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ స్టేషన్‌లో దిగితే చాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అతని కరస్పర్శకోసం నా సూట్‌కేస్<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పూనకం వచ్చినట్టు ఊగిపోతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేను వచ్చిన పని మర్చిపోతాను.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-933746126249059372?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-74215283200946555982009-03-05T16:00:00.001+05:302009-03-05T16:00:00.233+05:30<span style="font-size:130%;">ప్రతి సాయంత్రమూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గోదావరి భుజమ్మీద చెయ్యేసి నడుస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేనో తెరిచిన పుస్తకాన్నవుతాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ మెత్తటి ఇసుకమేటలమీద పడుకుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"బాగా చదువుకోరా నాయనా" అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడికళ్ళతో దీవించి పంపిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మ ఒడిని జ్ఞాపకం చేసుకుంటాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా అల్లిబిల్లి భావాలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అక్షర రూపం పేర్చుకోవడం రానప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోదావరే నా చేత కవిత్వాన్ని ఓనమాలుగా దిద్దించింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భరించలేని ఏకాంతాన్ననుభవిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దుఃఖంతో చెక్కిళ్ళు తడైనప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాలి అలల్ని చేతులుగా చాచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా కన్నీళ్ళు తుడిచి, ధైర్యాన్ని నీటి తుంపరులుగా చిలకరించింది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గోదాట్లో ఈతకొడుతుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పసితనంలో అమ్మకాళ్ళమీద బోర్లా పడుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్నానం చేసిన అనుభూతి కలుగుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వర్షాకాలంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వరదతో పరవళ్ళు తొక్కుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆగ్రహావేశాలతో పరిగెత్తే గోదావరిని చూస్తే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బడికెగ్గొట్టి బెచ్చాలాడుకుంటున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోపంతో ఎరుపెక్కిన నాన్న కళ్ళు గుర్తొస్తాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడ గవ్వల్నీ, శంఖాల్నీ ఏరుకుంటున్నప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్నప్పటి అష్టాచెమ్మలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జంగందేవర కొమ్ములూర ధ్వనులూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గవ్వల్లోంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కన్పించినట్టు, విన్పించినట్టు అనిపిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శీతాకాలం రాత్రి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకాశం పెళ్ళికొడుకు దోసిళ్ళలోంచి జారవిడిచే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముత్యాల తలంబ్రాలు పోయించుకుంటున్న పెళ్ళికూతురై కన్పించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్లారేసరికల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లేతకిరణాల వెచ్చదనంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కురులారబెట్టుకుంటున్న పెద్దముత్తైదువలా దర్శనమిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వేసవిలో ఒళ్ళంతా ఇసుకమేటలై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏడుకొండలవాడికి తలనీలాలర్పించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లడ్డూలకోసం క్యూలో నిల్చున్న బోడిగుండ్ల వరసలా కన్పిస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శరద్రాత్రి వెన్నెల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గౌతముడు పిండి ఆరేసుకున్న ధవళవస్త్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోదావరి<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">'గోదావరి తల్లికి గొజ్జంగి పూదండ' అంటూ<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">జీవనరాగాల్ని కూడాదీసుకున్న సరంగు గొంతు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పడవపాటై సాగిపోతుంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా మనసు తెరచాపలా ఎలుగెత్తుకుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు గోదావరంటే<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">ఒక్క నది మాత్రమే కాదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలోంచి ప్రవహించే ఒక జీవరహస్యం<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">నన్ను దున్ని నాలో కవిత్వాల్ని పండించే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి సేద్యకాడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు గోదారంటే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్ను నిలువునా ముంచేత్తే బతుకుతడి.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7421528320094655598?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-90061772232323168212009-03-02T16:00:00.000+05:302009-03-02T16:00:00.291+05:30చిన్నప్పుడు<br /><br />నాన్న మొక్కను నాటుతుంటే<br /><br />నేను పెరిగి పెద్దయ్యే సరికి<br /><br />పండ్లు కాస్తుంది, తినొచ్చనుకొని<br /><br />సంధ్యావందనం పూర్తయ్యాక<br /><br />మిగిలిన నీళ్ళతో దీని మూలాన్ని తడిపాను<br /><br /><br />కానీ -<br /><br />ఉద్యోగం శూన్యమై<br /><br />కులవృత్తి శాపమై<br /><br />ఉరి తీసుకోడానికి<br /><br />ఈ చెట్టే సాధన మౌతుందని<br /><br />ఊహించ లేక పోయాను!<br /><br />(ఆంధ్రప్రభ దినపత్రిక, 15.05.1996)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-9006177223232316821?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-91702027715680283692009-02-26T16:00:00.001+05:302009-02-26T18:17:13.553+05:30<span style="font-size:130%;">ఒకప్పుడు ఇక్కడో చెరువుండేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అలల చిరు సవ్వడుల మీదుగా వీచిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చల్లని గాలి తెరలుండేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒకప్పుడు ఇక్కడ వేకువను మేల్కొల్పుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కలవరం లేని పక్షుల కలరవాలుండేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తామరల తళుకులుండేవి, చేప కన్నుల తళత్తళలుండేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉదయాలు కాలంతో దోబూచులాడుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ నీటి ప్రాంగణంలో కావిళ్ళుగా మారి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జల చైతన్యాన్ని ఇంటింటికి మోసుకెళ్ళేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెరువు మీద నమ్మకంతో చెంబును విసిరేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పొద్దుటే నీటికి దిశమొలను చూపిన వెర్రిబాల్యం మాది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి అంచులపై కాలు మోపితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అలల చేతులతో కాళ్ళను చుట్టేసుకునే పిచ్చి ప్రేమ దీనిది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చెరువు గట్టుపై సాయంత్రాలను షికారు నడిపిస్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి నిశ్చలతపై ఒక రాయి విసురుతానా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పెదాలను సుడులు తిప్పుతూ బోసినవ్వును ప్రదర్శించేది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పండుగలకి పబ్బాలకి దోస్తులతో కలసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సహస్ర పత్ర సుమ సంచయానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చెరువు నీటిలో ఈత పోటీలయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మధాహ్నపు వేళల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చెరువు లోతును తనిఖీ చేస్తున్న గేదెల వీపునెక్కి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొంతు చించుకున్న వాగ్గేయకారులమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పల్లె పదాలమయ్యాం, వేమన పద్యాలమయ్యాం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్నో కాలి నడకల దాహాగ్నులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడ దోసెడు నీళ్ళతో శమించేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు వలను విసిరే జాలర్లకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బరువైన బహుమతులు దక్కేవి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీటి కోసం తపిస్తున్న మాగాణి బిడ్డకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ జల దేవత పంటకాల్వల చనుబాలు పంచేది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">భూమి గాడిపొయ్యిలా మండుతున్న రుతువులో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ చెరువు నీటి చూపు కోల్పోయిన కన్నైంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తడిని పరితపించే పిడచగట్టిన నాలుకైంది.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఓ నా గొంతెండిన తటాకమా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నీ మౌనం నాకు తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలానికి తలవంచిన నీ ఓదాసీన్యమూ తెలుసు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బహిష్కృత జలస్పర్శవైన నిన్ను చూసినప్పుడల్లా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా కడుపులు చెరువులౌతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మా గుండెలు దిగులు దివిటీలై మండుతున్నాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నువ్వు మళ్ళీ పూర్ణ జలపుష్పానివై తొణికిసలాడేంత వరకూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మేమంతా ఒడ్డున కటకలాడుతున్న చేప పిల్లలమే కదా!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">***<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండిన నీ పెదవి తుద మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలుగు కృతజ్ఞత చినుకులు కురిసేందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ దివ్య పురుషుడో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్నొక్కసారి మేఘాన్నయ్యేలా శపిస్తే బావుణ్ణు.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి, 14.05.2000)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-9170202771568028369?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-51303291816393699232009-02-23T16:00:00.000+05:302009-02-23T16:00:01.470+05:30కవిత్వమూ అసంబద్ధమూ కలగలసిన చోటు<br /><br />గొంతు ముడి విప్పి<br /><br />నిజాన్ని ఆవిష్కరించడం నిషిద్ధమౌతోంది<br /><br />స్వార్థం పడగెత్తిన నీడలో<br /><br />పలకరింపులు, పరామర్శలు పెదాల కదలిక మాత్రమే!<br /><br />విద్రోహ చర్యలు చాపకింద నీరై<br /><br />వర్తమానం ముఖమ్మీద నీలి పరదాలు కప్పుతాయి<br /><br />గాయపడటం పాతే ఐనా, ఆ సంధర్భంలో<br /><br />గాయపడే పద్ధతి కొత్తగా వుంటుంది<br /><br />నదిని ఎండమావిని చేసే జలగచూపులు<br /><br />అదృశ్యంగా వీపు వెనుక కదుల్తుంటాయి<br /><br />రక్తంలోకి ఇంజక్టైన ద్వంద్వవైఖరిని శ్వాసిస్తూ<br /><br />మనిషి బహుముఖాలుగా విస్తరించడం<br /><br />యాదృశ్చికం కాదు<br /><br />ముఖంలేని నీడలన్నీ సమూహమై<br /><br />చప్పుడులేని చావుల వెంటాడటమే అసంబద్ధం...!<br /><br /><br /><br />అబద్ధమే జీవితమైనప్పుడు<br /><br />నమ్మకద్రోహం చర్చనీయాంశం కాదు<br /><br />కంఠాలకు కత్తులు గురిపెట్టాక కూడా<br /><br />స్వేచ్చగా, సహజంగా మట్లాడటమే ఒక యుద్ధం<br /><br />సమూహం కోసం గొంతు ఉరుములై ధ్వనించడమే యుద్ధం<br /><br />సందిగ్ధాన్ని దగ్ధం చేస్తూ ఇక యుద్ధానికి వెళ్ళలి<br /><br />యుద్ధానికి రెండు పార్శ్వాలుంటాయని తెల్సు<br /><br />పోరాటాన్ని జీవితం మల్చుకున్న వాడికి<br /><br />విజయం పట్ల విశ్వాసముంటుంది<br /><br /><br /><br />పోరాటోన్ముఖమైందే జీవితం<br /><br />చచ్చినా బ్రతికుండే వాడే వీరుడు<br /><br />ఇక్కడ జీవితాల్లేవు! వీరుల్లేరు!<br /><br />రెప్పవాల్చని సరిహద్దురేఖకి నేను నమస్కరిస్తాను.<br /><br />ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రిక20.11.2000<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-5130329181639369923?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-72789433841701279702009-02-19T16:00:00.000+05:302009-02-19T16:00:00.929+05:30<span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇవాళ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరెవరూ నా దుఃఖాన్ని చూసి దిగులు పడక్కర్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవరూ నా గాయాల్ని చూసి జాలి నటించక్కర్లేదు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ చులకన చూపుల చెండ్రకోల దెబ్బలకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దించిన తలను మళ్ళీ ఎత్తలేక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దారిద్ర్యపు క్షితిపై నిలువునా తగలబడుతున్న వాణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకలి పొట్టను అన్నంతో నింపలేక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ముడతలు పడ్డ ఉదరమ్మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విభూతి రేఖలు దిద్దుకోవడం గురించి కానీ,<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పుండైన బతుకు మెడ మీద కష్టాల కాడిమాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మోస్తుండటం గురించి కానీ మీకు తెలియదు!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శవాన్ని ఆరుబైట పడేసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీరంతా ఆస్తిపంపకాల కుస్తీలు పడుతున్నప్పుడు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వల్లకాటి కర్తవ్యాన్ని గుర్తు చేసిన వశిష్టుడ్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కుళ్ళు కంపు శవ యాత్రలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్మశానం దాకా భుజం కలిసిన శవవాహకుణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీ వేళ్ళకు పవిత్రం చుట్టడం కోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బ్లేడు ముక్కల్లాంటి దర్భపరకల పదునుని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా వేళ్ళతో పరీక్షించి కొత్త రేఖలు సృష్టించుకున్నవాణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">వేళకాని వేళల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తిలాక్షతలను నిత్తిమీద ఆవాహన చేసుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుప్పెడు మెతుకుల గంపెడాశనై కూర్చున్నవాణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాకులు ముట్టని మీ తండ్రుల పిండాల్ని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మండుటెండలో ఏటికి సమర్పించిన బృహస్పతిని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">క్రియలు పూర్తయ్యేదాకా మీరు పెట్రమాక్స్‌లైట్లై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తీరా దక్షిణ ఇవ్వాల్సొచ్చే సరికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వత్తిమాడిన దరిద్రమ్మొహాలతో, లోభిత్వాన్ని చేతిలో పెట్టినా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"ఆయుష్మాన్‌భవ" అంటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉదారంగా దీవించిన బడుగు బాపణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా ఒంటరితనం, వీధిలో ఎదురైనందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అపశకునం పేరున మీ చీవాట్లకు చితికిపోయినవాణ్ణి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆంబోతుకు అచ్చేసినట్లు తద్దినం బ్రాహ్మడనే ముద్రతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శుభకార్యాలకు నాపై నిషేదాజ్ఞ విధించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గొడ్డుమోతుతనంతో కడుపు కొట్టినా సహించాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేనెప్పుడైనా ఆకలి కోపంతో నోరు మెదిపితే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">"బాపనోడికి బలిసిందంటూ" కారు కూతలు కూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నా నిస్సహాయతను అవహేళన చేసినా భరించాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక - జీవితాన్ని ఖాళీ చేస్తున్న ఈ క్షణంలో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చివరిసారి ఆకలి కడుపు ముందు నిల్చోని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పస్తుండిన నా బిడ్డల సాక్షిగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతికుండగానే మీ కోసం పిండ ప్రదానం చేస్తాను<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(ప్రకృతి సాహితి సెప్టెంబరు - 2000)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7278943384170127970?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-68705961815736861712009-02-16T16:00:00.000+05:302009-02-16T16:00:00.640+05:30<span style="font-size:130%;">సాయంత్రం కాగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్లాసు రూములు మాట్నీ వొదిలిన ధియేటర్లవుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పగటి నిశ్శబ్ధాన్ని మోసిన హాశ్టల్ గదుల్లో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వర సమ్మేళనాల శబ్ద కచేరీ మొదలవుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలనికి పరుగుపోటీ పెట్టే విధ్యార్ధులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్షణాల్లో స్నానమై, ముస్తాబై, శ్నాక్స్ ఐ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్టడీ కోసం వరుసలై కూర్చున్నాక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వరండాలు కిక్కిరిసిన టొరంటో మైదానాలౌతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">క్రమంగా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పుస్తకాలు పేజీల రెప్పల్ని తెరుచుకున్నా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రెక్కలు విప్పుకున్న మనసులు మాత్రం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విభిన్న తీరాలకే మజిలీలు ప్రారంభిస్తాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నన్నయ నుంచి షేక్స్పియర్‌లోకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మీడియం మార్చిన ఫిరాయింపుదారులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బుర్రకెక్కని ఫిజిక్స్ కెమిస్ట్రీల మ్యాన్యువల్స్<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ర్యాంకులు పండించడానికి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లెక్కలకు రాపిడి పెట్టే పెదవులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కదులుతున్న బైనామియల్ థీరంలౌతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తనను చూసేందుకు నెలకైనా రాని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మానాన్నలను తలచుకొని<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పుస్తకం చాటున కొన్ని కళ్ళు కన్నీళ్ళవుతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఉత్తరంలో కనిపించిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తాతయ్య అనారోగ్యం జ్ఞాపకమైనందుకు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఒక ముఖమ్మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విచారం సాలెగూడై అల్లుకుంటుంది</span><br /><p><span style="font-size:130%;"></span></p><p><span style="font-size:130%;"></p></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గిరిగీసిన కాంపౌండు మధ్య<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎవరి అనుభూతుల్లో వాళ్ళు బొంగరాలై తిరుగుతుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అలసటను నిద్రకప్పగించిన<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొన్ని సుకుమార శరీరాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బరువును గోడకు ఆనించి తూగుతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రిలీజైన కొత సినిమా కబుర్లతో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కొందరు మాటల పుట్టలై చిట్లుతుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లంగావోణీల ముస్తాబుకు దిష్టిపెడుతూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పంజాబీ డ్రస్సులు గుసగుసలు పోతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వెనుక వరుసై కూర్చున్న మీసాల తుంటరితనం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కోరికల కాగితపు రాకెట్లై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">సిగ్గును మొగ్గలు పూయించిన అమ్మాయిల మధ్య దూకుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చారుదత్త చరితాన్ని చదివే చూపులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మధ్య మధ్య వోరచూపులుగా వక్రించి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వీధివైపు కదలికల్లో వసంతసేనను వెదుకుతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">విధ్యార్ధుల చుటూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దీపం పురుగుల్లా తిరిగే ట్యూటర్లు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీతాలకీ ఖర్చులకీ సమన్వయం కుదరక<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాలు కాలిన పిల్లులై గిలగిలలాడుతుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ బరువెక్కిన హృదయాల్ని చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">లాంగ్ బెల్లు బాధగా గొంతు చించుకుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇంతవరకూ<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">అలలై కదిలి వెళ్ళిన ఆలోచనలన్నీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇప్పుడు తీరం తాకని అసంతృప్తితో వెనుదిరుగుతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనసుకెక్కని పుస్తకాల్లోని వాక్యాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అసంధర్భ వాక్యాలై మిగిలిపోతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">స్వేచ్ఛను కోల్పోయిన ఈ యవ్వన చకోరాలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ క్రమశిక్షణ పంజరాల్లోకి వెళ్తూ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గుండె బరువుల నిట్టూర్పులౌతారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఆదివారం విజేత 04.03.2001)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6870596181573686171?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-39516683379734517102009-02-12T16:00:00.001+05:302009-02-12T16:00:00.657+05:30<span style="font-size:130%;">ఈ ఉదయం<br /><br />ఏ వెలుగునూ మోసుకురాదేమో<br /><br />ముఖాన్ని దాచుకొని<br /><br />ఎప్పటిలానే నిరాశగా మిగిలి పోతుందేమో<br /><br />చాలా ఉదయాలు గుర్తొస్తున్నాయి<br /><br />అవి రాత్రి ముందు ఓడిపోవడమూ గుర్తుంది<br /><br />తుమ్మెదలు, తామరలూ<br /><br />అలా వేకువకోసం నిరీక్షిస్తూ కన్నీళ్ళు పెట్టడం<br /><br />ఏ తూర్పు పర్వతమో చూస్తే ఏమయ్యేదో<br /><br />వెనక్కి తిరిగిన వెలుగుముద్దను పైకి లాగి<br /><br />కిరణాలు కిరణాలుగా భూమ్మీదికి వెదజల్లేదేమో<br /><br />పావురాళ్ళు, పాలపిట్టలు<br /><br />ఏ చెట్టు గూళ్ళలో దిగులుగా ముడుచుకు పోయాయో<br /><br />చీకటి నిడిన చెరువు గుండేలో<br /><br />ఎన్ని కప్పలు ఆక్రోశాన్ని బావురుమంటున్నాయో<br /><br />హద్దు చెరుపుకున్న పొద్దు తిరుగుడు పువ్వు<br /><br />మొద్దులా స్పర్శను కోల్పోతుంది<br /><br />ఎవరైనా అరచేతిలోకి తీసుకొని<br /><br />ఒక్కసారి ఓదార్చి వెళ్తే బాగుండు<br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అసలు<br /><br />కిరణాలన్నీ పారేసుకొని<br /><br />ఈ పగళ్ళన్నీ<br /><br />ఏ కొండ కింద నలిగి పోతున్నాయో<br /><br />నాకైతే వెలుతురు స్నానం చెయాలనుంది<br /><br />స్తంభించిన సముద్రం అలలై కదిలి<br /><br />నా కాళ్ళ కింద గుంటలు తవ్వితే చూడాలనుంది<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ రగులుతున్న రాత్రుల మధ్య<br /><br />ఉదయం పూర్తిగా చావలేదనుకుంటా<br /><br />బహుశా<br /><br />కొత్త సూర్యుణ్ణి ప్రసవించే అలసటతో<br /><br />పురిటినొప్పులు పడుతోంది కాబోలు<br /><br /><br />(విజేత దినపత్రిక 11.02.2000)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-3951668337973451710?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-65033240458674078072009-02-09T16:00:00.000+05:302009-02-09T16:00:00.882+05:30<div align="center"><br />ఆకాశం కంచంలో</div><div align="center"></div><div align="center">దేవతల రాత్రి భోజనం ముగిసింది</div><div align="center"></div><div align="center">మిగిలిన మెతుకులు మెరుస్తున్నాయి<br /></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />పొట్ట నిండిందేమో</div><div align="center"></div><div align="center">మేఘాలు తేన్పుతున్నాయి</div><div align="center"></div><div align="center">ఉరుములు</div><div align="center"></div><div align="center"><br />***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />కదిలితే ఐకమత్యం</div><div align="center"></div><div align="center">ఆగితే పెడముఖాలు</div><div align="center"></div><div align="center">ఫాను రెక్కలు<br /></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />ఆకాశంలో నీటికరువు</div><div align="center"></div><div align="center">అర్ధరాత్రి చంద్రుడు</div><div align="center"></div><div align="center">మా తోట్లో జలకమాడుతున్నాడు<br /></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />పగలు ఫిడేలు రాగాలు</div><div align="center"></div><div align="center">రాత్రుల్లో తీగ తెగిన వీణ</div><div align="center"></div><div align="center">గిలకబావి<br /></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />నిద్రపోవు</div><div align="center"></div><div align="center">చెట్టును నిద్రపోనివ్వవు</div><div align="center"></div><div align="center">ఎండుటాకులు<br /></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />సముద్రం మీద</div><div align="center"></div><div align="center">చెత్తను ఊడ్చే చీపుర్లు</div><div align="center"></div><div align="center">కెరటాలు<br /></div><div align="center"></div><div align="center">***</div><div align="center"></div><div align="center"><br />నింగికి స్వాతంత్ర్యదినం</div><div align="center"></div><div align="center">వరుణుడు ఎగరేసిన జండా</div><div align="center"></div><div align="center">ఇంద్రధనస్సు<br /></div><div align="right"></div><div align="right">(16.04.1999 04:55)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6503324045867407807?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-65154414406922956142009-02-07T12:31:00.003+05:302009-02-07T12:36:58.760+05:30<span style="font-size:130%;">ఇక్కడి ప్రతి వుదయం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కొన్న అస్తమయాల విషాద సంకేతం!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గూడుకట్టిన అంధకార శబ్ద రాహిత్యంలోకి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వేకువను మోసుకొచ్చే పక్షుల గుంపు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ రేవు మలుపులో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మౌనీకరించుకున్న సంతాపమై బాధతో ముడుచుకుపోతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రంతా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నిశబ్దాన్ని కప్పుకు పడుకున్న నది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ వేద మంత్రధ్వనికో కెరటాల రెప్పలెత్తి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">దిగులు కళ్ళలో కన్నీళ్ళు నింపుకుంతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ రేవు మెట్ల మీద<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపునిండిన కలలన్నీ తరగని దుఃఖమై కరుగుతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మంత్రాన్ని వారసత్వంగా వల్లించే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">వేదాధ్యాయి ఎండిన పెదాల మీంచి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రుతువులు ఎండమావులై వెళ్ళిపోతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జీవితాకాశానికి ఇంద్రధనుస్సు కాలేని జంధ్యప్పోగు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">జవాబులేని ప్రశ్నై వెంటాడుతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక్కడ జీవితం గాయమౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గాయమే జీవితమౌతుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">శ్రాద్ధ కర్త కనపడాగానే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నేనంటే నేనని పోటీపడే ఘనాపాఠీలు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కడుపు మండే ఆవేశంతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">పిడికెడు బియ్యం కోసం పిడికిళ్ళు బిగిస్తుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">చావులపై ఆధారపడ్డ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కాటికాపర్లలాంటి మడిగుడ్డల అస్పృశ్యులు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆకలి దారిద్ర్యంతో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏట్లో కలపాల్సిన పిండాకూడును<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నోట్లో కూరుకునే రహస్య భోక్తలౌతారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ ఉత్తమ గతుల స్వార్థంతోనో<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">నది మధ్యలోకి విసరబడ్డ చిల్లర పైసల కోసం<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">అనాధ పిల్లలు ప్రాణల్ని బలిపెడుతుంటారు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శ్వేతాక్షతలు, నువ్వుగింజలు, దర్భపిండాల మీంచి జారి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మృతుల స్మృతిలా<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేవు నల్దిక్కులకూ పరివ్యాప్తమౌతాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">తలదించని వెయ్యి కాళ్ళ దరిద్రాన్ని చూసి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">గట్టు మీది మర్రిచెట్టు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">శోకాన్ని మౌనంగా ఊడలు దించుకుంటుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చావులాంటి రాత్రి!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">రేవంతా జీవ రహిత నిశ్శబ్దం !!<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మళ్ళీ<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎప్పటిలాగే పొద్దుపొడుస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎప్పటిలాగే నది దర్భల్ని మోస్తుంది<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎప్పటిలాగే కాకులు గుంపులౌతుంటాయి<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎప్పటిలాగే<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మనిషి ఆకలికి పరిష్కారం కాలేని శ్రాద్ధాల రేవు<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">మెతుకు చినుకు రాల్చని దొంగ మబ్బై<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">బతుకు కోతను విధిస్తుంది...<br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(ఆంధ్రజ్యోతి వీక్లీ16-04-1996) </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-6515441440692295614?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-77447493134027139022009-02-02T16:00:00.000+05:302009-02-02T16:00:00.162+05:30<span style="font-size:130%;">ఇది ఎన్నేళ్ళుగానో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మా ఇంటిని కాపాడుతున్న రక్షణ కవచం</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">తాతయ్య పేర్చిన ఎన్ని ఆశల ఇటుకల ప్రతిరూపమో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇలా మా ఇంటి ముందు ప్రహరీ గోడై నిలిచింది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్నప్పుడు బాల్య స్నేహితునిలా పరిచయమై</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">జామచెట్టును అల్లుకున్న మల్లె తీగలా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నా జీవితాన్ని పెన వేసుకుంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడల భుజాలపై</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కొబ్బరాకు పీకలతో గొంతుతెగేదాకా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కోటిస్వరాల కచేరీలు చేసేవాడిని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చినుకు రాల్చమని చిరునామా పంపుతూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మేఘాల మధ్యకు గాలిపటాల్నెగురవేసే వాడిని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడ నీడలో బిళ్ళంగోడునై, బెచ్చాలాటనై</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అనామికను ధనస్సులా వంచి గురిచూచి కొట్టే గోళీనై</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">శలవు దినాల్లో క్రీడోత్సవాలు జరుపుకునేవాడ్ని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">గుర్తురాని గుణింతాల్ని వల్లించుకుంటూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">దీని ముఖాన్ని బొగ్గుతో గత్తర చేసే వాణ్ణి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">సంధాకాలపు చల్లదనంలో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అమ్మచేతి గోరుముద్దలు తింటూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడమీద బొమ్మనయ్యేవాణ్ణి.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఈ ప్రహరీ నా రంగుల సాత్‌రంగీ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">వారానికొకసారి సినిమా పోస్టరు రంగు దుస్తులు ధరించి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కొత్త ఓణీ కట్టిన కన్నెపిల్ల సిగ్గును అభినయించేది.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆ మధ్య ఎన్నికల్లోపార్టీ గుర్తుల్తో ముస్తాబు చేశాక</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అచ్చం తెలుగు ఉపవాచకం ముఖచిత్రంలా కనిపించేది</span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">కార్తీక మాసపు సాయంత్రాలు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడపై నానమ్మ దీపాలు వెలిగించాక</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చుక్కలు భూలోకానికి వలస వచ్చినట్లుండేవి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎండబోసిన సజ్జగింజలకోసం వాలిన పిచ్చుకలు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడ గూళ్ళలో దాంపత్య సుఖాన్ని సఫలం చేసుకునేవి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఏ అర్థరాత్రో సంకోచమై నిల్చున్న చూసినప్పుడల్లా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">గేటు చేతులు చాచి నాన్న ప్రేమలా లోనికి ఆహ్వానించేది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఎన్నో అనుభవాలకు మూగసాక్ష్యంగా నిల్చి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలాగే ఈ గోడా ముసలిదై పోయింది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మట్టి నాల్కను బైటకు చాపి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">పక్షవాతం వచ్చిన దేహంలా చచ్చుబడిపోతోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కొడుకులు ఊతంగా నిలవని వృద్ధాప్యంలో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ గోడే నాకు ఆసరాగా నిల్చి అడుగులు నేర్పుతోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">నా జరత్వాన్ని ఛీత్కరించిన పుత్రుల్లారా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఈ కూలుతున్న గోడనైనా మళ్ళీ నిలబెట్టుకోండి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">రేపటి ముసలితనాన్ని మీ కొడుకులూ నిర్లక్షం చేస్తే</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">నాలాగే మీకూ ఊనిక అవసరం కదా!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">(ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక11-09-2000)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-7744749313402713902?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2289739828670150767.post-86533552724644889712009-01-30T22:12:00.002+05:302009-01-30T22:19:50.795+05:30<span style="font-size:130%;">చీకటి రాకముందే</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చలిగాలి పరిగెత్తుకొస్తోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">లాకౌట్ ప్రకటించినట్టు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇళ్ళన్నీ తలుపులు బిగించుకుంటాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మూసిన కిటికీ సందుల్లోంచి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చలి పాములా దూరి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">గదుల గుండెల్ని కాటు వేయాలని చూస్తోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">రోడ్లు చిత్తు కాగితాల్ని కప్పుకొని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కలత నిద్రపోతున్నాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">వరండాల్లోని తాతయ్యలు, వృద్ధాప్యంతో పాటు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">శీతాకాలాన్నీ శాపనార్ధాలు పెడుతున్నారు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">దొడ్లోని గడ్డివాములు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కొబ్బరాకు రుమాళ్ళు కప్పుకున్నాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">వీధి లైటు డోము రెప్పలకు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మంచు కాటుకను దిద్దుకుంటున్నాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">విరహంతో విసిగిపోయిన ఊరకుక్క</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆడకుక్క మచ్చిక చేసుకోలేని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అసమర్ధతను మూలుగుతోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">అబ్బ... ఎవరు వేసి వెళ్ళారో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఊరిపైన ఈ మంచు షామియానా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">బొట్లు బొట్లుగా జారుతూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చల్లటి ఉచ్చులతో నరాలు బిగిస్తోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చలిని చెక్కుతున్న ఆకాశం నుంచి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మంచు పొట్టులా రాలుతూనే వుంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చుక్కలు కనిపించడం లేదు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చందమామ జాడ తెలియటం లేదు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చింతతోపు చివర్లోంచి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చలిగాలిలా దూసుకొచ్చే కీచురాళ్ళ ధ్వని</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">తెల్లార్లూ నిద్రను తరుముతూనే వుంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">రాత్రి కరిగినా మంచు తరగటం లేదు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">పూల మొక్కల శిగలో ముత్యాలు మెరుస్తున్నాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మంచులో తడిసిన గుమ్మడి పువ్వు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చిన్న సైజు అక్వేరియంలా జలజలలు పోతోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అరటిబోదెలు నీటి చుక్కలుగా జారుతూ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">శిరస్నానం చేసొచ్చిన</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">పడుచుపిల్ల నునుపు దేహాన్ని తలపిస్తున్నాయి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">మంచు ముద్దుల ముద్రలతో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">గుమ్మం ముందు న్యూస్ పేపరు సిగ్గుపడుతోంది</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">చలికి ముడుచుకున్న పావురాళ్ళలా</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">కిటికీలో పాల ప్యాకెట్లు!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">పొద్దు పొడవట్లేదు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">గడ్డకట్టిన శరీరాలపై సూదులు గుచ్చడానికి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">సూర్యుడు భయపడుతున్నాడు</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఆలోచనలు రేపిన మంటలతో</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ఇక నేనే అగ్ని గోళాన్నై ఉదయించి</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">అన్ని దేహాలకూ కవిత్వం కాపడం పెడతాను</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">(ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రిక 24-01-1999)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2289739828670150767-8653355272464488971?l=pogamancu.blogspot.com' alt='' /></div>డా. సంగుభొట్ల సాయిప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/02240187940959464689noreply@blogger.com1